علمی که هر روز جهانی تازه را به ما نشان میدهد، اگر کسی تنها به آن ایمان داشته باشد، به حماقت افتاده، چرا که این کشفیاتِ تازه به معنای نبود آنها در گذشته نیست، بلکه ابزار درکشان هنوز فراهم نبوده است.
علم در نهایت محدود است، و حواس حتی از آن محدودتر. برای نمونه ما تنها رنگهایی را میبینیم که بین طیف قرمز و بنفش قرار دارند. هرچه پایینتر یا بالاتر از این طیف باشد، برای ما ناپیداست. عجیب است که این افراد به امواج فروسرخ و فرابنفش باور دارند با آنکه آنها را نمیبینند، اما وجود خدا را انکار میکنند، با آنکه وجود او از آن نورها هم قطعیتر است!
این گزینش گری در باور نشانهی عقلی است که نمیتوان به آن اعتماد کرد، چرا که به دنبال حقیقت مطلق نیست، بلکه به دنبال تایید آن چیزی است که از پیش به آن باور دارد!
درست است که ما علم را محترم میشماریم، و از آن میگیریم و میآموزیم، اما آن را نمیپرستیم! چیزهایی در این جهان هست که از خود علم بزرگ ترند. اگر قرآن را باز کنی، در نخستین آیات میخوانی: «ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡغَيۡبِ وَيُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ..»؛ کسانی که به غیب ایمان دارند و نماز را به پا میدارند. ایمان مقدم بر عبادت است، و ایمان به غیبهایی که پیامبران از آن خبر دادهاند..
نبض،أدهم شرقاوي ☁️
