تغییر نگرش‌های کلیدی برای طراحی استراتژی پلتفرمی
دیروز در جلسه نخست همخوانی، مقاله مهمی در حوزه طراحی پلتفرم‌ها با نام "Pipelines, Platforms, and the New Rules of Strategy" از سانجیت چودری را خواندیم. در این مقاله، سه تغییر نگرش مهم برای حرکت از مدل‌های سنتی Pipeline به سمت مدل‌های Platform بیان شده است:
۱. حرکت از کنترل منابع به سمت هماهنگ‌سازی منابع (Orchestration): در مدل‌های سنتی، مزیت رقابتی از طریق کنترل دارایی‌های کمیاب و ارزشمند (مثل املاک یا مالکیت فکری) به دست می‌آید؛ اما در پلتفرم‌ها، دارایی اصلی همان شبکه تولیدکننده و مصرف‌کننده و منابعی است که اعضای این شبکه در اختیار دارند و به سیستم تزریق می‌کنند.
۲. حرکت از بهینه‌سازی داخلی به سمت تعامل خارجی: شرکت‌های سنتی ارزش را با بهینه‌سازی زنجیره فعالیت‌های داخلی خود (از تامین مواد اولیه تا فروش) خلق می‌کنند؛ اما پلتفرم‌ها با تسهیل تعامل بین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان خارجی ارزش‌آفرینی می‌کنند. در اینجا تمرکز از «دیکته کردن فرآیندها» به سمت «متقاعد کردن شرکت‌کنندگان» و مدیریت اکوسیستم تغییر می‌کند.
۳. حرکت از تمرکز بر ارزش مشتری به سمت تمرکز بر ارزش اکوسیستم: در مدل سنتی، هدف حداکثرسازی ارزشِ طول عمرِ هر مشتری در انتهای یک فرآیند خطی است؛ اما در پلتفرم، هدف اصلی حداکثرسازی ارزش کل یک اکوسیستم در حال گسترش است که از طریق فرآیندهای چرخشی، تکرارپذیر و مبتنی بر بازخورد (Feedback) رشد می‌کند.
این سه تغییر ذهنیت و نگاه باعث می‌شود که استراتژی از مدیریت یک جریان خطی و بسته، به سمت مدیریت یک شبکه پویا و باز تغییر یابد که یکی از استراتژی های کلیدی در دنیای تکنولوژیک امروزی است.
🆔 @tavaroghstd
2۳ شهریور ۱۴۰۵ ۳۷۰ ۳
