اسماعیل خویی اینگونه دلبسته و وابسته‌ی شعر بود: «من بی میِ شعر زیستن… — تردیدار | شاهین کلانتری — TG.ME

«من بی میِ شعر زیستن نتوانم.
بی شعر، کشید بارِ تن نتوانم.
مرگم رسد آن دم که دلِ من گوید:
-یک شعرِ دگر بگوی! و … من نتوانم.»

«وین چامه هم تراوه‌ی غمشادیِ دل است:
کآن را همیشه داشته‌ام از عطای تو.»
-اسماعیل خویی، ص۹۵

«من سگ لیلی‌وشانم لیک از روی وفا
در لباس عشق‌بازی پوست از مجنون کشم»
«دودی که برآید ز دل سوخته‌ناکم
ابری شود و سایه کند بر سر خاکم»
«پاره‌پاره‌ ماند در کویش دل بی‌حاصلم
تا نگردم گرد کویش، جمع کی گردد دلم»
«خوشم با سوز و درد و نامرادی، ز آن که عاشق را
دل پردرد و اشک گرم و آه آتشین باید»
«شرح حال خویش را اهلی به خون دل نوشت
خون دل ریزد کسی گر واقف مضمون شود»
«گر رسد هر نفسم از تو به دل آزاری
سر مویی ز تو بر خاطرم آزار مباد»
«در فکر این و غصه‌ی آن روز مگذران
یعنی مکن دگر ز غم روزگار بحث»