فرم نهفقط قالب بیان، که امکان بیان است و آزمون ایده به شمار میرود. ایدهای که در آزمون فرمیافتن شکست بخورد، بدون آنکه خوار شمرده شود، خودبهخود فراموش میشود. اما اینکه چیزی به فرم درآید و ثبت شود هم کافی نیست، زیرا فرم نیز برای خود آزمونی دارد. فرمی که بتوان آن را پیگیری کرد و گسترش داد به خالقش و به خودش آینده میبخشد. لذا امکان تداوم و گسترش فرم، آزمونِ آن است.
... تنها با آفریدن فرم است که میتوانیم در جهان مشارکت داشته باشیم، گذشتهی خود را فرابخوانیم و بهسوی آینده روانهاش کنیم. به این وسیله، خالق فرم در موقعیت سیاسی قرار میگیرد... فرمی که امکان تداوم داشته باشد حیات سیاسی خود و خالقش را تضمین خواهد کرد و مابقی حرفها در حد شعارهای دلخوشکننده باقی میمانند.
بخشی از درآمد کتاب
[فرم رمان ایرانی بهمثابهی امر سیاسی]
نوشتهی علیرضا سمیعی
#بازگفت
