تکثیر

از آغاز زمان
فراغ
از آنِ مردگان بوده‌ست

زندگی:
برفی‌
در حال آب‌ شدن

ناندای (مرگ: ۱۸۷۲)

منم آن انسان عامی
جو کوری
— ترجمۀ فارسی: ع. وارسته

منم آن انسان عامی.
آن وحشی، آن برده،
آن کودنِ مطرود
از گهواره تا به گور.

من آن زغال‌شکنم،
همان دهقان،
رعیّتِ دریاها؛
زاده شده
تا باری کشد
و رنجی بَرَد.

همو که عمارت‌ها
بر پا می‌کند،
همو که ساکنِ زاغه‌هاست.
همان کثافتم من،
همان آفت
هنگامۀ رکود زمستان.

من: جنگاورِ جنگ‌ها،
قاتلِ بنی بشر،
نه برای یک روزی و
نه برای یک روزگار؛
بارها
بارها
بارها.

منم، آن انسان عامی.
لیک، هشیار باشید
شما، ای اربابان من!
شما
در سر من
چه بسیار بذرِ شرارت کاشته‌اید.

عجیب و غریب ترین آدمها هم می توانند محرکی برای عشق باشند. پیرمردی که دست و پایش می لرزد میتواند هنوز هم، عاشق دختر غریبه ایی باشد که بیست سال پیش در بعد از ظهری توی کوچه های چیهاو دیده است. کشیش ممکن است عاشق زنی گمراه شود. معشوق می تواند حقه بازی با سر و وضعی ژولیده باشد و دست به هرکار بدی زده باشد. بله، عاشق هم مثل همه آدمها اینها را می بیند، اما کارهای معشوق، ذره ایی در میزان عشقش اثر نمی کند. آدمی خیلی معمولی می تواند محرک عشقی دیوانه وار و پرشور شود، عشقی به زیبایی زنبق های سمی مرداب. آدمی خوش قلب می تواند محرکی برای عشقی حقارت بار و آزارنده باشد و یا دیوانه مردی که تند و نامفهوم حرف می زند، می تواند درون کسی چکامه ایی لطیف و بی تکلف را طنین انداز کند. بنابراین تنها خود عاشق است که می تواند قدر و منزلت عشق را تعیین کند.

آواز کافه غم بار
کارسون مک کالرز

می دانیم که اگر پیامی با آب لیمو روی ورق تمیزی نوشته شود، هیچ اثری ازش بجا نمی ماند. اما اگر کاغذ را لحظه ایی روی آتش بگیرید، حروف به رنگ قهوه ایی در می آیند و پیامتان آشکار می شود. تصور کنید مشروب آتش است و پیامی که نوشته می شود، مکنونات دل آدمی.

آواز کافه غمبار
کارسون مک کالرز

I will be old
and in my favorite chair,
the way old people so often are,
and you will say,
ah, if I had only known you
when you were younger.
And I'll say you could have,
I was younger only
yesterday.

Ron Willis