-- Кемачаларми? Улар....- дея катта кемалар ҳақида, денгизда сўзишлари ҳақида эртак қилиб сўзлай бошладим. Гапиряпману икки кўзим болакайда эди. Гапираётган гапларимни тинглаб, секин кўзларини юмиб ухлаб қолди.
Орадан бир неча кун ўтди. Болакай кундан кун оғирлашиб борар...у энди ўрнидан турмас ва деярли гапирмай ҳам қўйди. Мен эса ҳар куни унинг олдида эдим. Унинг ёнидан ҳечам жилмасдим. Фақатгина соқол олиш учун ёки бирор нарса еб келиш учун...ёки кийимларини алиштириб келиш учунгина уйга бориб келардим. Кўзларим уйқусизликдан қизариб кетган....болакайни ёнидан узоқлашмасдим. Унга ҳали соғайиб кетишини, кейин иккаламиз саёҳатга чиқиб шаҳарларни айланиб сайр қилишимни ҳам айтардим.
Ўша куни кечки пайт болакай ўзига келди. Менга меҳр билан, оғриқлари бўлса ҳам миннатдорлик нигоҳи билан тикилиб турганини сездим. Бироз кўзим илинган экан уйғониб кетдим.
Нодиржон....болажоним...шунча кунлардан бери энди ўзингга келиб уйғондинг...Аллоҳга шукр... сени яхши кўраман. - дея ўрнимдан туриб уни қучдим....кўзимдан эса ёноқларимни куйдирадиган ёшлар шовуллаб оқарди.
Болакай мени гапларимга жавоб қайтаргиси келиб, бор кучи билан қўлларимни сиқиб лабларини қимирлатди....лекин овози чиқмас фақат инграган оғриқли овоз чиқди.
Худди ўша тунда Нодиржон бўлмади...вафот этди. Унинг дафн маросимлари қандай ўтди, мен ҳеч нарсани эслолмасдим....чунки уни ўлимидан кейин ҳали ўзимга келолмагандим. Шундай қайғули дамларда фақатгина шок ҳолати туфайлигина яшашлигини шунда билдим. Кейин ўтмас оғриқлар... ҳеч қаерга шошилмайдиган маъносиз кунлар.......
Болакайни қабри устига тош ўрнатиб, унга исми шарифи билан бирга Сени ҳар доим эслаб юраман.....деб ёздириб қўйдим.
Бироз ўзимга келгач, албатта орадан анча кунлар ўтгандан кейин эди ўшанда. Мен ишим юзасидан меҳрибонлик уйига бордим. Эхх эшигидан кираверишдан менга болакайни эслатарди ҳамма нарса. Хотираларим билан у ҳар доим мени кутиб ўтирадиган яъни эшикдан кираверишдаги стулчага эътиборим билан хаёл суриб турганимда.
-- Ассалому алейкум мухбир ука....келинг! Яхшимисиз....қани мени хонамга ўтайлик сизда гапим бор.- дея хонаси томон мени бошлаб кетди директор опа.
Менга ўзим болакайга берган совғам.... рангли расмлар билан безалган эртак китобни менга берди. Бу китоб айнан иккита меҳрга зор ўксик юракларни яқинлаштиришда асосий омил бўлган эди. Ўтирган жойимда уни эслаб китобни варақлай бошладим. Китобнинг охирги вароғини очишим билан бир вароқчада ёзилган мактубчага кўзим тушди. Болалар почеркида ёзилган бу мактубчада шундай сўзлар битилган эди.
< МЕН БИЛАМАН СИЗ МЕНИ ДАДАМСИЗ!!!>
Янги ҳикояларимда кўришгунча..... айтмоқчи ҳикоям ёққан бўлса сизлардан лайк ва коментларингизни кутиб қоламан...
Крикдуши Шухрат
Тамом
🌸 🌼🩵
https://t.me/joinchat/AAAAAFU_ki2DuwdoBGuycg
Telegram
ЎЗБЕГОЙИМ КАНАЛИ
ЗАМОНАВИЙ, ХАЁТИЙ ИБРАТЛИЙ ХИКОЯЛАР КАНАЛИ.
Тошкент.
@D_Uzbegoyim
53
26
12
3
