SHAASORES

غریبه بود. لبخند تو را داشت. نگاهم را دزدیدم. اما او، لبخندم را دزدید. #احسان_قاسمی #سایه_های_خیال @shaasores

Shaasores

پیش از آنکه فردا صلیب تنهایی‌ام را به دوش  کشم بگذار شام آخر من نان بوسه‌های تو باشد آغشته به شراب اشکهای من #احسان_قاسمی #سایه_های_خیال @shaasores

@shaasores

فقط دو قرص نان پخته بودند. با اصرار زیاد یکی را به ما دادند. در سرزمین من مهربانی را از در برانی از پنجره وارد می‌شود. عکس رو بیست سال قبل گرفتم. دوربین کونیکا مینولتا. @shaasores

[media, no text]

@shaasores

تمام احساسم را در گلدانهای بی‌حاصل این شهر دفن می‌کنم. یاسها می‌رویند. سهم تمام شهر عطر تو سهم من یک شاخه گل سرخ و خاطراتی سرخ ... سرخ #احسان_قاسمی #سایه_های_خیال @shaasores

مدام دور خودم می‌چرخم و همان احساسات قدیمی سراغم می‌آیند: بیشتر حس ترس است، ترس از مسئولیت. مادر بودن عین یک کوله‌پشتی است روی دوشم که تا بیخ پر از قلوه‌سنگ است. مثل خاک، مثل بمب ساعتی. حسی دارم شبیه اینکه انگار در صبحی در دل دره‌ای مه‌گرفته‌ام که مهی غلیظ و سفید احاطه‌اش کرده طوری که دست‌هایم را که…

@shaasores

نمدمالی جواهرده رامسر @shaasores

[media, no text]

بارِ فراق دوستان بس که نشست بر دلم می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر محملم #سعدی @shaasores

زمانِ غروب در کوهستان (بر خلاف ساحل)، آدم احساس نمی‌کند که شبی ابدی فرا رسیده است. اما با دیدن غروب در ساحل دریا، آدمی گمان می‌برد که خورشید دیگر خیال دمیدن ندارد؛ در افق ناپدید می‌شود، گویی برای همیشه زمین را ترک گفته است. – چشم‌انتظارِ درخاک‌رفتگان، #میگل_آنخل_آستوریاس، ترجمه‌ی #سروش_حبیبی عکس: #…

من از شما سپاسگزارم دستانم را سبز کردید هیچ وقت هیچ کس این همه مرا جدی نگرفت که شما بعد از ظهر جمعه در آن پارک مرا درختی خواندید و به بازی راهم دادید آه گنجشک های عزیز! آیا یکبار دیگر بر شانه ام خواهید نشست؟ #سارا_محمدی_اردهالی عکس: #احسان_قاسمی @shaasores

T.me/shaasores