درمانکده اسکیما ایران

[🗣️دارای مترجم همزمان به زبان فارسی]

📖سرفصل‌های اصلی
مبانی کلی سوگ
تبیین و مفهوم‌پردازی سوگ در طرحواره‌درمانی
اجرا و تمرین تکنیک‌های کاربردی طرحواره‌درمانی برای سوگ
ملاحظات ویژه و خاص طرحواره‌درمانی برای سوگ

اطلاعات دورهℹ️
نوع برگزاری: هیبرید (حضوری–آنلاین)
[امکان دسترسی محدود فایل آفلاین دوره]

⏰مدت زمان: ۱۷ ساعت
مخاطب: ویژه متخصصین روانشناسی و مشاوره و روانپزشکی

🗓️زمان برگزاری
۵ و ۶ و ۱۲ و ۱۳
شهریور ماه ۱۴۰۵

در درمانکده اسکیما ایران ، از هفته‌ی پیش‌رو برای مراجعین جدید، یک استاندارد متمایز اجرا می‌شود:
پیش از شروع جلسات درمان، هر مراجع در یک جلسه‌ی ارزیابی و طراحی نقشه‌ی راه، توسط مربی و سوپروایزر بین‌المللی طرحواره‌درمانی مورد تحلیل تخصصی قرار می‌گیرد تا مسیر درمان، دقیقاً متناسب با نیازهای فردی او تعیین شود.

اما تفاوت اصلی اینجاست:
این مسیر فقط طراحی نمی‌شود—بلکه در طول درمان نیز تحت نظارت مستمر سوپروایزر پیش می‌رود؛ نظارتی که کیفیت درمان را تضمین می‌کند، خطا را کاهش می‌دهد و تجربه‌ای ایمن، حرفه‌ای و شفاف برای مراجع می‌سازد.

این یک «امکانات اضافه» نیست؛
این نوآوریِ درمانکده اسکیما ایران در راستای حمایت از حقوق مراجعین است:
حقِ دریافت درمانی استاندارد، مسئولانه، مبتنی بر ارزیابی دقیق و با کنترل کیفی واقعی.

درمان مؤثر، از انتخاب درست مسیر شروع می‌شود.

در مسیر رشد، یاد می‌گیریم که همهٔ صداها یکی نیستند.
بعضی صداها فقط بلندند، نه روشن.
بعضی دیگر، آرامند اما مسیر را می‌شناسند.

یکی از سخت‌ترین بخش‌های بلوغ روانی این است که تشخیص بدهی کدام «راهنما» واقعاً از مسیر عبور کرده، و کدام فقط از آن حرف می‌زند.

برای همین است که در روند یکپارچگی، «صدای خردمند» مهم‌ترین همراه ماست؛

نه صدایی که ما را شگفت‌زده کند، بلکه آن‌که ما را به لحظهٔ سکوت و آگاهی می‌برد،

جایی که دیگر نیازی نیست تقلید کنیم — چون شنیدن خودمان کافی است.

یا باید حقم را با خشم بگیرم و سلطه‌گر باشم،

یا باید برای حفظ رابطه، سکوت کنم و سلطه‌پذیر بمانم.

اما در روان‌شناسی تحلیلی و طرحواره‌درمانی، مرز باریکی وجود دارد که به آن «خودابرازگری سالم» می‌گوییم.


خودابرازگری سالم یعنی:

*من به همان اندازه مهم هستم که تو هستی*.
نه نیازی هست که من برای دیده‌شدن، تو را نادیده بگیرم،
و نه لازم است برای پذیرفته‌شدن، خودم را حذف کنم.

عمیق‌ترین بخش این مفهوم، تواناییِ «*رها کردن*» است.

اینکه بدانی قدرتِ تاثیرگذاری داری، اما آگاهانه انتخاب کنی که از موضع قدرت با دیگری حرف نزنی، بلکه از موضع «*برابری و کرامت*» برخورد کنی.
در واقع، هویت یکپارچه زمانی شکل می‌گیرد که ما دیگر نیازی به نقاب‌های قدرت یا ضعف نداریم.
وقتی می‌گوییم: «*من، من هستم و تو، تو هستی*»، یعنی مرزهایمان شفاف است و در عین حال، قلب‌مان برای ارتباط باز است.

این جملات که از متن کتاب «*روایت یک خود یکپارچه*» انتخاب شده، دعوتی است به بازنگری در تمام رابطه‌هایمان: