Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

کانال شخصی محمد راد: post #423 — TG.ME

کانال شخصی محمد راد@realraad · 14.9K subscribers Open in TelegramOpen

t.me/realraad/423

22

8

5

3

2

2

2

1

1

1

1

August 30, 2026 3.3K 216

More from this channel

ادامه مثلاً می‌تونستم مثل همه پیج‌دارا و مدرسا و بلاگرا، هیچ حرف سیاسی نزنم و هم بین اینوریا محبوب باشم و هم اونوریا. اما یه چیزی درونم نمیزاره وقتی یه «جهل بزرگ» رو می‌بینم که جامعه رو به تباهی می‌کشونه، ساکت باشم. مردم هم اینجورین که از کسی که جهلشون رو بهشون نشون میده متنفر میشن و بهش فحش میدن. بعد پست میزارم میگم پهلوی‌چیا هرررری. و قبلاً هم گفتم که هرچی در و داف و دختر لخت و آماده به سکس هست، سمت اوناست و طبیعتاً با این مدل پست‌ها، همه‌ اونها رم پروندم. آیا پشیمونم؟ پرسش من عمیق‌تر از اینهاست. انگار من «طور دیگه‌ای نمی‌تونم زندگی کنم». و سؤالم اینه: اصلاً اینکه من اینجوری شدم، اتفاق خوبی بوده واسم؟ اگه مثل این پسر، سطحی و خوش و پی لذات جسمانی بودم به جای اینکه دنبال معنی و تغییر دنیا و مبارزه با فقر و جهل و امپریالیسم باشم، از زندگی راضی‌تر نبودم؟ همین سؤال رو الآن از یه دختر بپرسی، میگه نه شما ارزشمندتری. ولی میلش اینه که با اون پسر بخوابه، نه نسخه ساب‌‌نخورده و واقعی من. مسأله فقط به دختر هم ختم نمیشه. من خیلی مسافرت‌ها رو می‌تونم برم و نمیرم، با دوستام خیلی بیشتر می‌تونم وقت بزارم و نمیزارم، جمع‌ها و تورهای خیلی بیشتری می‌تونم برم و نمیرم. چون «کار» دارم و همین الآن هم از اونچه باید باشم عقبم. اما آیا «اونچه باید باشم» یه سطح بالایی از لذت هست؟ یه تجربه عمیقیه که امثال این پسر حتی نمی‌تونن نزدیکش بشن؟ نمی‌دونم. و حتی پیشفرض رو بر این گذاشتم که «نه». می‌دونید، خودم رو یه «سرباز» در نظر گرفتم که باید بجنگم و وقت زیادی برای تفریح و استراحت ندارم. چرا؟ نمی‌دونم. شاید یه اجبار بیهوده است، شایدم یه رسالت، شایدم یه لذت یا ژوئیسانس بالاتر، شاید اخلاق و وجدان، شاید حاصل کم‌ارزش یا پوچ شدن چیزهای دیگه غیر از «آرمان». دلیلش هرچی هست، هست، این تو من بوده و هست. و از همه ترسناک‌تر اینکه شاید تو هفتاد سالگی ببینم هیچ کار خاصی نکردم و اگه تمام این مدت میرفتم عشق و حال، از زندگی راضی‌تر بودم. متأسفانه مسیر امثال ما هیچ «تضمینی» توش نیست. آدمای زیادی زندگی‌شون رو فدای این مسیر کردن و به هیچ نتیجه و اثر خاصی نرسیدن و نامشون هم باقی نموند. بعد از اینکه این متن رو نوشتم، میرم یه دل سیر غذا می‌خورم و برمی‌گردم کتاب اصول روانکاوی رو ادامه میدم تا بتونم حتی عمیق‌تر از این، به دردهای انسان‌ها نفوذ کنم و بیرون بکشمشون. ۸ شهریور ۱۴۰۵ @RealRaad 3.4K·Aug 30 همیشه برای سؤال بوده: من زندگی رو درست دارم میرم یا پسرایی مثل این؟ اکانتش رو که باز کنی، پست‌های میلیونی می‌بینی که هفت هشت هزار دختر زیرش براش ناز و ادا اومدن و آماده سکسن. چون هرمس‌ها رو میشناسم، می‌دونم احتمالاً سفرهای خارجی که رفته هم یه دختر پولدار بهش پیشنهاد داده خرجشو میده و فقط بیاد باهاش. آره، حقایق عالم دخترا خیلی دارک‌تر از حتی اون چیزیه که من تو پیج میگم. درحالی که تو نشستی تو خونت التماس یه دختر می‌کنی که باهات بیاد دیت، چند صد دختر التماس این پسر می‌کنن که بیاد ترتیبشون رو بده. خرجشو میدن که باهاشون بره سفر. اما چرا؟ علم خاصی داره؟ پسر خیلی خوبیه؟ شخصیت برجسته‌ایه؟ نه. این پسر اتفاقاً پسر بسیار بدی هست. چون از کثیف‌ترین بازی روانی، یعنی «بازی ازدواجی بودن» استفاده می‌کنه. تقریباً تو همه پست‌هاش طوری وانمود می‌کنه که آماده ازدواجه و شوهر خیلی خوبیم هست و قدر زن رو می‌دونه. اما زن‌ها انقدر احمقن که گول این بازی‌ها رو می‌خورن. هرمس‌ها با چنان بازی‌های رویی دختر به تخت خواب می‌برن که شما با‌ورت نمیشه. و هرگونه تلاشی برای آگاه‌سازی دختر، از قبل شکست‌‌خورده است. آیا من عصبانیم؟ آره. چیزی نیست که پنهانش کنم. آیا به این پسر حسادت می‌کنم؟ آره، ولی به چیش؟ شاید به اینکه نچرال بورن از بچگی تو مسیرهایی افتاده (خصوصاً از سمت پدر) که اون رو بدون زحمت خاصی تبدیل به چیزی کرده که ما با زحمت و تلاش و انرژی فراوان بهش رسیدیم. این پسر فقط کافیه «خودش رو زیست کنه» ولی ما نه. حقیقت اینه که ما تلخیم. این پسر از بچگی مهمونی که داشتن میشستن باباش و عموهاش و دایی‌هاش دور هم می‌گفتن و می‌خندیدن. بعد هم همه میومدن وسط می‌رقصیدن و لذت می‌بردن. من؟ «مهمونی» برای ما بابام و داییام و پسرخالم بودن که در دو قطب سیاسی باهم داشتن بحث می‌کردن و زن‌های فامیل هم با چادر نشسته بودن بدون اینکه علاقه‌ای داشته باشن گوش می‌کردن. انقدر تفا‌وت! این پسر «بامزه بودن» و «باحال بودن» رو بدون هیچ تلاشی «جذب کرده». برای اینکه یه تیکه باحال تو یه جمع یا بین چند تا دختر بگه تا همه از خنده خیس بشن، نیاز به فکر کردن و تلاش خاصی نداره. اما ما وقت گذاشتیم، تلاش کردیم، فشار آوردیم به مغزمون که بتونیم شوخ‌طبعی کنیم. اونم همیشه نمی‌جوشه، یه مهارته که اگه تمرین نکنیم، خشک میشه. انگار «از درونمون» نیست. در من یک میلی به «بازگشت به درد» همیشه بوده و هست. بهترین کلاسم تو آرکتایپ‌ها «هفایسوس» بود. انگار برای تدریسش حتی به پاورپوینت هم نیاز نداشتم، «از درونم» می‌جوشید. کمااینکه برای نوشتن متن‌های دردناک این کانال هم به هیچ تمرین و کلاسی احتیاج ندارم. حتی گاهی جلوی خودم رو می‌گیرم که از یه حدی دردناک‌تر نشه. متن‌های زیادی نوشتم که حتی منتشرشون نکردم. هر وقت کلیپ‌های این پسر برام میاد، تا دو سه ساعت با این سه سؤال درگیرم: - این داره راه درست رو میره یا من؟ - اصلاً من «می‌تونم» مثل این باشم؟ - حتی اگه بتونم، اصلاً «می‌خوام» مثل این باشم؟ اخیراً میلم به موضوع «دختر» خیلی کم شده. خیلیا هستن که ابراز تمایل می‌کنن، ولی دیگه میل خاصی ندارم که وقت بزارم. شاید ماهی یکی دو بار میرم که اونم از سر اصرار روان و جسمم هست. می‌دونید، یه جایی متوقف شدم. می‌تونستم اکانتم رو بهتر کنم، عکسا و ویدیوهای جذابی بگیرم، بیشتر چت کنم و بیشتر دیت برم. ولی دیگه انگیزه‌ای نداشتم. انگار از اون «کار اصلی» که باید انجام بدم میفتم. اما اون کار اصلی چیه؟ اون کار «گذاشتن اثر مثبت مهمی در دنیا» هست. وقتی تو خیلی می‌دونی و هوشش رو هم داری، خصوصاً وقتی می‌دونی هوشت از اکثر مسئولین و مدیرای این کشور بیشتره، متأسفانه نمی‌تونی دیگه با یه ذهن رها و وقت آزاد مهمونی بگیری و جوج بزنی و چرت و پرت بگی و چت کنی و… . این طلسم یا سرنوشت محتوم منه که وقتی درد انسان‌ها رو می‌بینیم و می‌دونم که می‌تونم کاری براشون بکنم، یه «باید» میاد بالاسرم. و‌ تلخ‌ترین نکته هستی اینه که به زبان انرژی و مدار خیلی خوب توصیف میشه: وقتی در «مدار درد» قرار بگیری، حتی اگه در حال تلاش برای از بین بردنش باشی، «مدار لذت» ازت فاصله می‌گیره. این دردناک‌ترین حقیقتی بود که دو سه ماه پیش فهمیدم. یعنی وقتی میری درد آدما رو کم کنی، نه تنها بهت جایزه نمیدن، بلکه آدم‌ها و لذت از تو دور میشن. زن‌ها به کسایی که درد کشور، اقتصاد، روان جامعه، خانواده و… دارن جذب نمیشن. به کسی جذب میشن که «قشنگ میخنده». همین پسر یه پست داره توش فقط «خنده با اخم» می‌کنه، یازده میلیون ویو خورده و چند ده‌هزار دختر زیرش براش آب رفتن. فقط به یه «خنده». خب منی که این حقایق رو درمورد زن‌ها می‌دونم، اصلاً «می‌تونم» خوشحال باشم؟ بحث فقط زن‌ها هم نیستن. یکی از ویژگی‌های من «دور کردن عمدی آدم‌ها» است. 3.4K·Aug 30

Hit me 7.8K·Aug 13 میزان نیاز من به اینترنت 😂 8.4K·Aug 11 با جومونگ زیاد شوخی می‌کنن زیاد مسخره می‌کنن که چرا تلویزیون انقدر پخشش می‌کنه اما نمی‌دونن چرا ما هنوز وقتی از کنارش رد میشیم، چند دیقه‌ای، چند ثانیه‌ای، وامیستیم و تماشاش می‌کنیم… جومونگ شخصیت عجیبیه، متفاوته پسریه که همه چیز داره، ولی هیچ چیز نداره: معشوقش، پدرش، امنیت. این سریال به خوبی نشون میده چطور ممکنه یه نفر حتی پادشاه باشه، شجاع و رزم‌آور‌ باشه، همسر داشته باشه، هدف تو زندگیش داشته باشه و به هدفشم برسه، اما «حالش خوب نباشه» چون اونی که باید باشه نیست. به صورت عمومی فرض شده «پدر» نقش خاصی برای کودک نداره. صبح میره سرکار و شب میاد و یا دعوا می‌کنه و یا می‌خوابه. اما این چند ماه روانکاوی مراجعین بهم نشون داد پسرها حتی بسیار بسیار بیشتر از وابستگی که به مادرها دارن، به پدر خودشون وابستن. بسیار بیش از اونچه تصور میشه، حتی در بزرگسالی منتظر «تأیید پدر» هستند. گویی اگر پدر زندگی اونها رو تأیید نکنه، اگر پدر ازشون «راضی» نشه، هیچ چیز درست نیست. جومونگ هم پسری در جست و جوی پدره. پدر رو پیدا می‌کنه، مدت کوتاهی هم با او زندگی و تمرین می‌کنه، اما نمی‌دونه اون پدرشه. هه‌موسو برخلاف تصور همه نمرده؛ بعد از دستگیری، سال‌ها زندانی بوده و بینایی‌اش رو هم از دست داده. جومونگ وقتی از قصر بیرون میاد، اتفاقی با او روبه‌رو می‌شه و هه‌موسو تبدیل به استادش می‌شه. اما پیش از اینکه جومونگ بفهمه این مرد پدر واقعیشه، هه‌موسو کشته می‌شه. تازه بعد از مرگ اون، حقیقت برای جومونگ آشکار می‌شه. پسر به‌شدت فرو می‌ریزه، خاطرات دوران شاگردی‌اش رو مرور می‌کنه و حسرت می‌خوره که وقتی هه‌موسو زنده بود، حتی یک‌بار نتونسته «پدر» صداش کنه. با ناپدری خودش، یعنی پادشاه هم رابطه تنگاتنگی داره. اما هیچوقت نمی‌تونه «تنها محبوب او» باشه و پسرهای تنی پادشاه، این انحصار رو از جومونگ می‌گیرن. داستان «سوسانو» هم که زخمی در گلوست: معشوقی که مدام دور و نزدیک می‌شود. نسل ما زندگی «چوب لای زخم» رو خوب یاد گرفتن. نه اینکه ازش راضی باشن، نه. بهش خو گرفتن. تو کارتون‌های بچگی‌مون هم همیشه «خطر در کمین» بود و نسل ما با یه اضطراب دائمی بزرگ شد. اضطرابی که در اوج لذت، اوج عشق، اوج آرامش سراغ‌مون میاد. برای همین فکر می‌کنم هنوز هم هیچ نسلی به اندازه ما «گیمر» نیست. چون فضای آشنای ماست: اضطراب و خطر. انگار دنیای واقعی برامون ناآشناست، زیادی آروم و‌ بی‌اتفاقه. با کسی که این حرفا رو نمی‌فهمه دوست نشید. تازه فهمیدم اونا تو یه دنیای دیگه‌ای بزرگ شدن و فکر می‌کنن ما فیلم بازی می‌کنیم. درکی ازمون ندارن. عکس: «درد» رو تو چشمای جومونگ کامل میشه دید. بغض دائمی تو گلو… راد ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ @RealRaad 10.4K·Aug 9

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 08/31/2026 · v0.2.0 · 4afbbe0

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

روانشناسى زنان - محمد راد107K subscribers

آموزش روانشناسان - محمد راد12.9K subscribers

روانشناسی مردان - محمد راد56.6K subscribers

Alpha Men Club | جذب زنان16.9K subscribers

PuaOffice | جذب زنان9.5K subscribers

دکتر هانتر 🦅10K subscribers

رشد شخصيت | Diamond4.2K subscribers

Attraction Code ♧ رمز جذابیت15.3K subscribers