با جومونگ زیاد شوخی میکنن
زیاد مسخره میکنن که چرا تلویزیون انقدر پخشش میکنه
اما نمیدونن چرا ما هنوز وقتی از کنارش رد میشیم،
چند دیقهای،
چند ثانیهای،
وامیستیم و تماشاش میکنیم…
جومونگ شخصیت عجیبیه،
متفاوته
پسریه که همه چیز داره، ولی هیچ چیز نداره:
معشوقش،
پدرش،
امنیت.
این سریال به خوبی نشون میده چطور ممکنه یه نفر حتی پادشاه باشه،
شجاع و رزمآور باشه،
همسر داشته باشه،
هدف تو زندگیش داشته باشه و به هدفشم برسه،
اما «حالش خوب نباشه»
چون اونی که باید باشه نیست.
به صورت عمومی فرض شده «پدر» نقش خاصی برای کودک نداره. صبح میره سرکار و شب میاد و یا دعوا میکنه و یا میخوابه.
اما این چند ماه روانکاوی مراجعین بهم نشون داد پسرها حتی بسیار بسیار بیشتر از وابستگی که به مادرها دارن، به پدر خودشون وابستن.
بسیار بیش از اونچه تصور میشه، حتی در بزرگسالی منتظر «تأیید پدر» هستند.
گویی اگر پدر زندگی اونها رو تأیید نکنه، اگر پدر ازشون «راضی» نشه، هیچ چیز درست نیست.
جومونگ هم پسری در جست و جوی پدره.
پدر رو پیدا میکنه، مدت کوتاهی هم با او زندگی و تمرین میکنه، اما نمیدونه اون پدرشه.
ههموسو برخلاف تصور همه نمرده؛ بعد از دستگیری، سالها زندانی بوده و بیناییاش رو هم از دست داده. جومونگ وقتی از قصر بیرون میاد، اتفاقی با او روبهرو میشه و ههموسو تبدیل به استادش میشه.
اما پیش از اینکه جومونگ بفهمه این مرد پدر واقعیشه، ههموسو کشته میشه. تازه بعد از مرگ اون، حقیقت برای جومونگ آشکار میشه. پسر بهشدت فرو میریزه، خاطرات دوران شاگردیاش رو مرور میکنه و حسرت میخوره که وقتی ههموسو زنده بود، حتی یکبار نتونسته «پدر» صداش کنه.
با ناپدری خودش، یعنی پادشاه هم رابطه تنگاتنگی داره. اما هیچوقت نمیتونه «تنها محبوب او» باشه و پسرهای تنی پادشاه، این انحصار رو از جومونگ میگیرن.
داستان «سوسانو» هم که زخمی در گلوست:
معشوقی که مدام دور و نزدیک میشود.
نسل ما زندگی «چوب لای زخم» رو خوب یاد گرفتن. نه اینکه ازش راضی باشن، نه. بهش خو گرفتن.
تو کارتونهای بچگیمون هم همیشه «خطر در کمین» بود و نسل ما با یه اضطراب دائمی بزرگ شد. اضطرابی که در اوج لذت، اوج عشق، اوج آرامش سراغمون میاد.
برای همین فکر میکنم هنوز هم هیچ نسلی به اندازه ما «گیمر» نیست. چون فضای آشنای ماست: اضطراب و خطر.
انگار دنیای واقعی برامون ناآشناست، زیادی آروم و بیاتفاقه.
با کسی که این حرفا رو نمیفهمه دوست نشید.
تازه فهمیدم اونا تو یه دنیای دیگهای بزرگ شدن و فکر میکنن ما فیلم بازی میکنیم.
درکی ازمون ندارن.
عکس: «درد» رو تو چشمای جومونگ کامل میشه دید.
بغض دائمی تو گلو…
راد
۱۹ مرداد ۱۴۰۵
@RealRaad
272
63
29
5
3
3
3
3
2
2
2August 9, 2026 10.8K 168
