فارماتیدین | پایگاه تحلیلی داروسازان

فرض کنید یک ساختمان پزشکان ده‌طبقه، با سه مطب در هر طبقه تأسیس شده است. سی پزشک در این ساختمان روزانه هشت ساعت مشغول به طبابت بوده و هر یک قریب به پنجاه بیمار را در روز ویزیت می‌کنند. بدین‌ترتیب، بالغ بر ۱۵۰۰ نسخه در روز در این ساختمان نوشته می‌شود. ارزش نسخ از نظر مالی در سطحی است که بین ۱۰ تا ۱۵ داروخانه می‌توانند در این ساختمان در کنار یکدیگر فعالیت کنند؛ بااین‌وجود، به دلیل ملاک فاصله (و حتی قرار گرفتن در منطقه پُربرخوردار) کسب امتیاز لازم جهت رسیدن به حد نصاب تأسیس دشوار و یا ناممکن می‌گردد. بدین‌ترتیب، شخصی که موفق به تأسیس داروخانه در این ساختمان می‌شود، می‌تواند به‌تنهایی از نسخ گردش مالی در حد ۱۰ داروخانه داشته باشد؛ حال آن‌که اگر کسی بخواهد در فاصله صد متری اقدام به تأسیس کند، مراجعه‌کنندگان اندکی از این ساختمان خواهد داشت.
🟠 به عبارت دیگر، با لحاظ ساختن ملاک فاصله، انحصار برای موقعیت‌های طلایی ایجاد می‌شود. ساختمان‌های پزشکان یا مکان‌هایی با پاخور مناسب، مکان‌هایی که دسترسی مناسب داشته یا در دید بیماران هستند، به دست اولین نفر افتاده و در آینده، با توجه به محدودیت چنین موقعیت‌هایی، سایرین تنها مجبور به سوختن و ساختن و جنگیدن بر سر آنچه که باقی مانده یا نمانده می‌شوند.

سایت باز آموزی:
http://www.ircme.ir
شناسه: ۲۵۷۳۱۰

به تهران به‌عنوان یک نمونه بنگرید؛ بسیاری از مراکز تحقیقاتی و بزرگ‌ترین بیمارستان‌های کشور در این شهر قرار دارند. آیا شما می‌توانید انستیتو کنسر تهران را هزار تکه کنید و آن را در میان کل کشور به‌صورت عادلانه تقسیم کنید؟
خیر! تجمیع منابع این مؤسسه در یک نقطه است که آن را به مرکزی که امروز هست، بدل ساخته است.