به تهران بهعنوان یک نمونه بنگرید؛ بسیاری از مراکز تحقیقاتی و بزرگترین بیمارستانهای کشور در این شهر قرار دارند. آیا شما میتوانید انستیتو کنسر تهران را هزار تکه کنید و آن را در میان کل کشور بهصورت عادلانه تقسیم کنید؟
خیر! تجمیع منابع این مؤسسه در یک نقطه است که آن را به مرکزی که امروز هست، بدل ساخته است.
🟢 بنابراین، خواسته و ناخواسته، در پایتخت، کلانشهرها و مراکز استانها، پزشکان بیشتری حضور خواهند داشت. این عدم توزیع عادلانه، بهخصوص در میان منابع تخصصی، بیشتر آشکار خواهد بود. فلذا، معیار پزشک به داروخانه، در عمل، با توزیع عادلانه داروخانهها به سمت مناطق محروم در تضاد خواهد بود. به این دلیل، در جلسه مورخ ۹ تیر با حضور نمایندگان انجمن داروسازان، سازمان غذا و دارو، سازمان نظام پزشکی و معاونین غذا و دارو، شرط نسبت تعداد پزشک به داروخانه برای مناطق محروم و روستایی از پیشنویس آییننامه حذف گشته است.
🟠 از مشکلات دیگر این نسبت، مشخص نبودن محل و حوزه فعالیت پزشک است. آیا برای کلانشهر تهران، یک پزشک برای کل شهر حساب میشود یا منطقهای که فعالیت دارد؟ یا حتی خیابان یا ساختمانی که در آن مشغول به کار است؟ اگر معیار منطقهمحور است، درصورتیکه پزشک در چند منطقه مختلف فعالیت کند، تکلیف چیست؟
🔴 اعلام نیاز دانشگاهها نیز صرفاً به بیان اینکه در صورت احساس نیاز میتوانند مجوز تأسیس صادر کنند، خلاصه شده است. این بیان، سلیقهمحور و ذاتاً فسادزاست و لازم است استانداردهای آن، شفاف و صریح بیان شود. اما در عمل، با توجه به پیچیدگی گسترده رابطه میان پزشک، داروخانه و داروساز، این مهم ناممکن است.
🔷 نویسنده
محمد مهدی میرابوالفتحی رضوی
عضو هیئت تحریریه پایگاه تحلیلی خبری فارماتیدین
شهریور ۱۴۰۵
┄┅═✧❀❀✧═┅┄
♦️کانال تلگرام فارماتیدین
♦️پیج اینستاگرام فارماتیدین
