اراجیف ایرانستیزان

ولیعهد با کمک متخصصان انگلیسی،اصلاحات و مهم‌تر از همه ارتش خود را آغاز کرد، که تنها پشتیبان او در اختلافات احتمالی با برادرانش در مورد جانشینی تاج و تخت بود. در اکتبر ۱۸۱۷، هنگام بازگشت از تهران، آ. پ. ارمولوف گزارشی بسیار فروتنانه ارائه داد که در آن به موفقیت‌های این اصلاحات اشاره کرده بود: «نیروهای منظم بر اساس خوبی سازماندهی می‌شوند؛ توپخانه در نظم عالی است و به وضوح در حال افزایش است. یک کارخانه ریخته‌گری خوب وجود دارد و توپخانه در حال تهیه آذوقه برای زرادخانه‌ها است؛ قلعه‌هایی بر اساس مدل اروپایی تأسیس می‌شوند، سنگ معدن استخراج می‌شود و در حال حاضر مس، سرب و آهن به مقدار زیاد وجود دارد؛ «تأسیس کارخانه‌های پارچه و کارخانه‌های تصفیه شکر که به مقدار زیاد رشد می‌کند، به منظور جلوگیری از انحصار ظالمانه شرکت هند شرقی در نظر گرفته شده است... اکنون ایران بیش از ۳۰ گردان سرباز، هر کدام با ۱۰۰۰ نفر و تا ۱۰۰ توپ صحرایی دارد و این تشکیلات ادامه دارد. جمع‌آوری سربازان بدون مشکل انجام می‌شود و حتی عشایری‌ترین مردمان نیز شروع به تهیه آنها می‌کنند.» در ایران، تقریباً هر روستایی جنگجو است و از کودکی به اسلحه عادت می‌کند و بنابراین همه به عنوان یک تیرانداز ماهر وارد خدمت می‌شوند. آنها با صبر و حوصله کار را تحمل می‌کنند، در غذا بسیار میانه‌رو هستند، در حرکت راحت هستند، به طور غیرمعمول سریع هستند و در مدت کوتاهی ایران می‌تواند پیاده‌نظامی داشته باشد که با بهترین‌های اروپا برابری کند.