Panacea

کورمال کورمال، دست راهی خار و خاشاک دیواره‌های باران خورده‌ی این چهار‌دیواریِ بی‌در می‌کنم در تجسس قطره‌ای وهم برای رهایی؛ لیک دریغ از نفسی بری از خفقان دستان آن جلاد‌صفتِ بی‌ذات.
بوی خاکستر بی‌دود، نجاری بی‌چوب، عود بی‌بو، پُر زِ خالی‌هایی از وجود، هزارتویی بی‌پایان.
بن‌بست‌های شاهراهِ بهم پیوسته و نفس‌های بی‌نفسِ محبوس برای دمی رهیدن؛

مجنون چون بید، که مست نوازش باران باشد؟

غم بدیدش و از خویش گریخت.

نبض»
حوالی گرگ و میش سحرگاه
من و سکوت و زمزمه‌ی بی‌بخار اشک
دستی که در پی شنیدن صدایی بود
ضربانی، نبضی؟
آوای بی‌جانی از من؛
دریغ از نفسی برای قلب.
برای من،
من، محبوسِ من
تنها فریاد پرهیاهو خلا و بوسه‌های بی‌درنگ مرگ
قامت پوچ‌سرا و کمری بی‌جان
گیسوانی به‌درازای شب بی‌پایان.

دالان‌های بی‌بخار
غم‌های بیشمار
دریغ از دمی نفس
در پی کجا؟ من نیز نمیداند
قدم پشت قدم
در تمنای تو؟
در تمنای منِ برای تو.