مراقبه؛ راهی به سوی عبادت راستین
از باورهای بسته تا سکوتِ آگاهانه
عبادت بدون مراقبه کاری است اشتباه، زیرا باورهای تو بسته است. تو باید خدایی را باور کنی که نمیشناسی.
چگونه میتوانی خدایی را که نمیشناسی عبادت کنی؟ تو میتوانی دیگران و حتی خودت را بفریبی، اما عبادت نمیتواند از باورِ ناآگاهانه برخیزد.
این نوع عبادت دروغین است. اگر عبادت نیز دروغین باشد، در زندگی چه چیزی میتواند راستین باشد؟
میلیونها نفر در دنیا با وجود اینکه چیزی دربارهی مراقبه نمیدانند، همچنان به عبادت مشغولاند. گلهایی پلاستیکی در دست دارند و آنها را گلهای واقعی میپندارند.
از اینرو همچنان به عبادت میپردازند، اما در زندگیشان هیچ اثری از رایحهای دلانگیز نیست؛ برعکس، بوی تعفّنِ انواع حسادتها، نفرتها، خصومتها و زیادهخواهیها از زندگیشان بلند است.
هیچ رایحهی خوشی به مشام نمیرسد.
مراقبه یعنی حالتی از سکوتِ بیفکر؛ در این حالت، ناممکن است که احساس شکرگزاری نکنی.
آنگاه دیگر پای باور در میان نیست؛ تو شادمانی را شناختهای، سکوت را تجربه کردهای، موسیقی دلانگیز آن به گوشت خورده است و از این موسیقی، قلب تو آکنده از ثناگویی میشود.
از عبادت سرشار میشوی و در برابر هستی سرِ تعظیم فرود میآوری.
#اشو
@oshoe
32
8
5
4
4
3
