бәріміз бұл дүние үшін де, бір-біріміз үшін де өкпек жолаушымыз. аз уақыттың ішінде аларымызды түгендеп, берерімізді есептеп, болмашы дүниелер үшін әуре боламыз. сосын естелік болып қана сақталамыз. ол естеліктер де көмескі тартып, шаң басады, жойылады, ұмытылады, кейде жаңғырып жатады. сөйтіп… уақыт-керуен көшін бұра бергенде естелік болудан да қаламыз…
жолаушы мен жолаушы әу баста кездескенде қанша уақытқа сапарлас болатынын, бір-біріне не үйретерін, бірге не өткерерін білмейді. сапар қыза бастаған сайын, бұл жұмбақтар ашылады. қателеседі, ренжітеді, бұғады, өкпелейді, тіпті көрместей болады. бұны қайтпексің? әркімнің сапарласы да, сапары да, барар жері де өзіндік бір ерек болған соң, кімге неңді айта бермексің? әркімдікі өзіне дегендей…
#UN_notes
9
1May 11, 2026 342 6
