در فیلم «پنجره‌ی عقبی» آلفرد هیچکاک، جف که عکاس است مجبور می‌شود در آپارتمانش بماند تا پای شکسته‌اش درمان شود. او رفته‌رفته به تماشای همسایه‌هایش از پشت پنجره‌هایشان می‌نشیند و هر آپارتمان داستانی تازه برایش می‌گوید.
ادوارد هاپر در نقاشی‌هایش تکه‌هایی از زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی را نشانمان می‌دهد که شاید هیچ‌وقت قرار نبوده چشم ما به آنجا راه پیدا کند؛ مثل یک جاسوس کنجکاو که سوژه‌هایش را دنبال می‌کند.
تصویر اول: نقاشی ادوارد هاپر از خانه‌ای کنار ریل قطار، ۱۹۲۵.
تصویر دوم: سکانسی از فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک، همان خانه‌ی کنار ریل قطار، ۱۹۶۰.
جلسه‌ی دوم شهر و نقاشی: ادوارد هاپر و شهری از آن خود
October 13, 2026 431 7
