نوش‌ آبادی‌ ها

شب‌ها، باد از میان زمین‌های ترک‌خورده‌ می‌گذرد و چیزی را می‌جوید؛ شاید ردِّ آب را، شاید خاطره‌ی دریاچه‌ی نمک را. ما امروز با شهری روبه‌روایم که آبخوان‌هایش خاموش‌تر، زمین‌هایش ترک‌خورده‌تر و فرونشست‌ها عمیق‌تر از آن است که در نامه های اداری به آن اشاره می‌کردید.

بعضی از چشم‌اندازهای طبیعی‌اش نظیر چندضلعیهای بلورین نمک که آفتاب بر آنها می‌تابید و کویر را، برای لحظه‌ای، شبیه آینه‌ای شکسته می‌کرد، زمین های باتلاقی زیبای دو کویری و قیلوله و ... تنها در قاب عکس‌های قدیمی زنده مانده‌اند.

شما، فرماندار سال ۱۴۰۵، هنوز در ابتدای این قصه ایستاده‌اید.
در روزگار شما، مخاطرات زیستی کوره‌ی قوس الکتریکی ۳۰۰ تنی، هشداری دور از دسترس بود؛ اما امروز برای ما، بخشی از گذشته‌ای پرهزینه است. کاش می‌دانستید که مسئولیت حاکمیت، تنها صدور مجوز نیست؛ گاهی، جلوگیری از تصمیمی است که محیط زیست و جامعه توانِ پرداختِ بهایِ آن را ندارد.

ما اکنون می‌دانیم که ماجرا، فقط یک کارخانه نبود. مجموعه‌ای از تصمیم‌ها بود؛ هرکدام به‌تنهایی منطقی: اشتغال، سرمایه‌گذاری، تولید، توسعه. اما هیچ‌کس نپرسید که این سرزمین، تا کجا گنجایشِ تحملِ هم‌زمانِ همه‌ی این به ظاهر "منطقی‌ها"را دارد؟

ای کاش مسئولان، فردا را در تصمیم امروز می‌دیدند.
ای کاش صنعتگران تان، سود آنی خود را با حقِ فردایِ ما می‌سنجیدند.
ای کاش دانشگاهیان تان، حقیقت را، حتی اگر ناخوشایند بود، بی‌طرفانه بازگو می‌کردند.
و ای کاش سکوت مردم را به‌معنای رضایت نمی‌پنداشتیم.

مهاجرت برای ما دیگر یک انتخاب نیست؛ واکنشی جمعی به کاهشِ زیست‌پذیریِ شهری است که روزی، نفس‌کشیدن در آن آسان‌تر بود.

امروز، در سال ۱۴۵۰، فولاد دیگر مسئله‌ی ما نیست. مسئله، آب است. زمین است. هواست. سلامت است. مهاجرت است. مسئله، حقِّ نسل‌هایی است که هنوز پا به این جهان نگذاشته‌اند.

آقای فرماندار سال ۱۴۰۵؛ شما هنوز فرصت دارید آینده را انتخاب کنید؛ ما در سال ۱۴۵۰، فقط نتیجه انتخاب شما را زندگی می‌کنیم.

✍ فرماندار آران و بیدگل؛ سال 1450