👆با آمدن تلگرام در سال ۹۴ یک گروه به نام خبرنامه انوشآباد ایجاد کردم تا این بار همشهریان مسیر خبر را دنبال کنند. این گروه هزار نفری همچنان مسایل شهر را در آن مینویسند و مطالبات خود را پیگیری میکنند.
یکی از بخشهای این گروه ثبت خاطرات بود.
در همین سال کانال خاطرات نوشآباد را ایجاد کردم.
در کنار فعالیتهای خبری، یکی از دغدغههای مهم من در سالهای اخیر، ثبت خاطرات شفاهی نوشآباد بوده است؛ این کانال توانست در پی مصاحبه با قدیمیهای نوشآباد هزار خاطره را ثبت کند. روایت مردمانی که بخشی از تاریخ این شهر را با خود دارند و شاید اگر خاطراتشان امروز ثبت نشود، فردا دیگر کسی برای روایت آنها نماند.
از تاریخ شفاهی تا مستند نگاری
وقتی امروز به این مسیر نگاه میکنم، از آرمان و انوشه تا طنین، وبلاگ، بهشت پنهان، انوشهی دوبارهمتولدشده، خبرنامه و خاطرات نوشآباد، همه را حلقههایی از یک زنجیره میبینم؛ زنجیرهای که مرا آرامآرام به یک دغدغه اصلی رسانده است:
ثبت آنچه میگذرد، پیش از آنکه از یاد برود.
شاید اگر قرار باشد حاصل بیش از دو دهه حضورم در عرصه رسانه را در یک جمله خلاصه کنم، همین باشد: من هیچگاه خود را روزنامهنگاری حرفهای به معنای مرسوم آن ندانستم؛ اما همیشه دلمشغول نوشتن، روایت کردن و ثبت کردن بودم.
و امروز، پس از سالها، بیش از آنکه به تعداد نشریاتی که در آنها نوشتهام فکر کنم، به آدمهایی میاندیشم که در این مسیر شناختم، چیزهایی که از آنان آموختم و روایتهایی که توانستم پیش از فراموشی، جایی ثبت کنم.
این مسیر برای من فقط مسیر رسانه نبود؛ بخشی از مسیر زندگی بود.
در این مسیر بود که دو کتاب هم از این خاطرات چاپ شد.
🍀🌸🍀🌸🍀
https://eitaa.com/anooshzad
کانال خاطرات نوشآباد
سید محمد علوی
