مکالمات روانکاوی

Name: مکالمات روانکاوی (@mokalematjr) statistics — subscribers, reach, ER — TG.ME
Creator: TG.ME

@mokalematjr · 1.3K subscribers

Boost 1Real audienceCreated in 2022

رضا مشایخی روانشناس بالینی و رواندرمانگر

Open in Telegram

Information

Username@mokalematjr

CreatedAugust 17, 2022

Linkt.me/mokalematjr

Telegram badges

Boost 1TelegramActive

1.3K

Subscribers

721

Average reach

55.3%

Engagement (ER)

-0.1%

Growth over 6 days

Full stats →

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “مکالمات روانکاوی”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/mokalematjr

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

مکالمات روانکاوی (@mokalematjr) — TG.ME

«بی‌حسی عاطفی، نقص نیست، بلکه نوعی مهندسی هوشمندانه است که البته دیگر از کار افتاده»

نکات کلیدی

تروما به شکل قدرتمندی بخش‌هایی از توانایی ما برای تجربه کردن احساساتمان را خاموش می‌کند تا به ما کمک کند از چیزی که غیرقابل تحمل است، جان سالم به در ببریم.
سیستم عصبی، احساسات، حس‌ها یا خاطرات را مانند یک مهندس صدا که کانال‌ها را خاموش می‌کند، ساکت می‌کند.

درمان، درباره "شکستن" دفاع‌ها نیست، بلکه به آرامی به سیستم آموزش دادن است که دوباره احساس کردن ایمن است.

مانند کلیدهای پیانویی که گیر کرده‌اند، پاسخ‌های تروماتیک می‌توانند با توجه دقیق، تدریجی و مهربانانه، آزاد شوند.

مشکل غزال
در دهه ۱۹۷۰، یک بیوفیزیکدان جوان به نام پیتر لوین چیزی عجیب متوجه شد. حیوانات در طبیعت دائماً با خطر مرگ روبرو هستند. توسط شکارچیان تعقیب می‌شوند و از مرگ‌هایی که نزدیک بود به وقوع بپیوندند، فرار می‌کنند. اما آنها به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا نمی‌شوند. غزال‌ها فلش‌بک ندارند. گورخرها بی‌حس نمی‌شوند.
لوین متوجه شد که پس از فرار، حیوانات رفتارهای عجیبی انجام می‌دهند. آنها می‌لرزند. گاهی به شدت برای چند دقیقه می‌لرزند. سپس بلند می‌شوند، یک بار دیگر می‌لرزند و به چراگاه برمی‌گردند انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
انسان‌ها به ندرت این کار را می‌کنند. وقتی حادثه تمام می‌شود، وقتی حمله پایان می‌یابد، وقتی از آتش فرار می‌کنیم، "خودمان را نگه می‌داریم". می‌گوییم "من خوبم". به سؤالات پاسخ می‌دهیم. عادی رفتار می‌کنیم.
و لوین نتیجه گرفت که دقیقاً همین مشکل است.
مهندس صداگذاری در سر شما

وقتی تجربه‌ای بیش از حد تحمل سیستم عصبی باشد، مغز محاسبه سریعی انجام می‌دهد. در واقع، به یک مهندس صداگذاری در بحران تبدیل می‌شود. به طور دیوانه‌وار فیدرها را روی میز میکس پایین می‌کشد. غم؟ خاموش. ترس؟ ساکت. خود خاطره؟ به قطعات جداگانه تقسیم‌شده.

این یک باگ نیست. این یک ویژگی است.

زنی که در حین فرار از ساختمان در حال سوختن هیچ احساسی نداشت، دیوانه نبود. سیستم عصبی او تصمیم گرفته بود احساس کردن او را کند کند. سربازی که جنگ را با لحن عاطفی یک لیست خرید توصیف می‌کند، احمق نیست. روان او یاد گرفته که اتصال کلمات به احساسات خیلی خطرناک است.

بی‌حسی شما را زنده نگه داشت. شما را از آن شرایط سخت عبور داد. اما جالب اینجاست: سیستمی که شما را نجات داد، نمی‌داند که وضعیت اضطراری تمام شده. هنوز فیدرها را پایین می‌کشد. هنوز کانال‌ها را خاموش می‌کند. هنوز منتظر سیگنالی است که بگوید اوضاع امن است.

کیبورد

من فکر می‌کنم که مشکل مغز ترومازده مثل کیبورد گیرکرده پیانو است. تصور کنید تجربه درونی شما مانند یک پیانو است، که هر کلید نمایانگر یک کانال از بودن است: حس، تصویر، احساس، رفتار، معنا. در زندگی عادی، همه آنها را می‌نوازید. جهان را حس می‌کنید (حس). تصاویر درون آن را می‌بینید (تصویر). احساسات و عواطف دارید (احساس). اقدام می‌کنید (رفتار). و به جهان معنا می‌دهید (معنا). همه اینها با هم جریان می‌یابند تا یک کل منسجم بسازند.

تروما کلیدهای خاصی را خاموش می‌کند. بخش‌هایی از ما می‌توانند در موقعیت روشن یا خاموش گیر کنند.

من یک بار با مردی را درمان می‌کردم که پیمانکار ساختمان و در اواسط دهه پنجاه‌سالگی بود. مردی بسیار زمخت و قوی بود. انگار سالیان دراز وزنه‌برداری کرده بود و البته 30 سال بود که گریه نکرده بود. نه در مراسم خاکسپاری پدرش. نه در طلاقش. نه وقتی دخترش به دنیا آمد. او سرد نبود؛ کسانی که او را می‌شناختند، او را گرم، سخاوتمند و بامزه توصیف می‌کردند. اما جایی در مسیر زندگی‌اش، کلید غم در موقعیت خاموش گیر کرده بود. رفتاری آموخته شده برای به ظاهر خودمراقبتی که در کودکی فراگرفته بود و فراموش کرده بود چطور خود را از بند آن رها کند.

گاهی خشم است که ساکت می‌شود. گاهی شادی. گاهی خود بدن. در چنین شرایطی زندگی اینطور تجربه می‌شود که گویی زندگی خودتان را از پشت شیشه تماشا می‌کنید.

و گاهی تروما کلیدها را خاموش نمی‌کند. گاهی همه آنها را در حداکثر حجم گیر می‌اندازد: فلش‌بکی که متوقف نمی‌شود، خشمی که بدون دلیل شعله‌ور می‌شود، گوش‌بزنگی‌ای که هر اتاقی را اسکن می‌کند.

درمان

اقدامی که به بهبود حالتان و حس کردن دوباره احساساتتان کمکی نمی‌کند این است که بخواهید خودتان را مجبور به احساس کردن کنید. سیستم عصبی آن را به دلیل موجهی توانایی احساس کردن در شما را خاموش کرده است. همان‌طور که بسل ون در کولک در کتاب "بدن امتیاز را نگه می‌دارد" می‌نویسد، تروما به عنوان روایت ذخیره نمی‌شود. در بدن ذخیره می‌شود. نمی‌توانید با حرف زدن از چیزی که هرگز در کلمات ذخیره نشده، خارج شوید.

رزرو وقت مشاوره:
@therapywithreza

949 15Dec 15

مکالمات روانکاوی

Information

Telegram badges

مکالمات روانکاوی

Information

Telegram badges

Reviews

Similar channels

Channel history

Similar channels

Reviews