رواندرمانی متمرکز بر انتقال

ریمان گفته که درمانگر وسواسی ـ جبری احتمالاً دقیق‌ترین فرد در بررسی وضعیت مالی بیمار برای تعیین هزینه است. در مقابل، درمانگر هیستریک ممکن است هزینهٔ بالاتر را با ارزش حرفه‌ای بیشتر یکی بداند و برای برآورده کردن نیازهای نارسیسیزم‌گونه خود، هزینه‌ای بیش از حد تعیین کند. درمانگر اسکیزوئید ممکن است آن‌قدر از نظر عاطفی از مسئله هزینه فاصله گرفته باشد که عملاً هیچ فرصتی برای گفت‌وگو دربارهٔ آن به بیمار ندهد. درمانگر افسرده نیز ممکن است تعیین هزینه را به خود بیمار واگذار کند؛ دربارهٔ مسائل مالی سؤال نکند و بعد، وقتی متوجه شود بیمار توانایی پرداخت مبلغ بیشتری را داشته است، نسبت به او احساس کینه کند.

من معتقدم سفری که بیمار برای رسیدن به بازشناسی و پذیرش نیازهای مستقل درمانگر طی می‌کند، خود می‌تواند یکی از اهداف مهم درمان باشد؛ زیرا این فرایند، پایه و اساس صمیمیت واقعی را شکل می‌دهد.

نیاز به اعتباربخشی، نیازی اساسی است. همهٔ ما می‌خواهیم به خاطر آنچه واقعاً هستیم دیده شویم. اما آنچه ممکن است برای بیماران کمتر آشکار باشد، ارزش و اهمیت تواناییِ اعتباربخشی به دیگری است؛ دیگری‌ای که ممکن است نیازهایی متفاوت و حتی متعارض با نیازهای ما داشته باشد.

اعتباربخشی به ذهن دیگری یعنی دیدن و پذیرفتن این واقعیت که ذهن دیگری خارج از کنترل ماست. اما چرا چنین چیزی مطلوب است؟ نخست اینکه اگر از یکدیگر جدا نباشیم، اگر تمایزی میان ما وجود نداشته باشد، اساساً نمی‌توانیم توسط یکدیگر دیده شویم. افزون بر این، جایگزینِ پذیرفتن خواسته‌های دیگری، نوعی مردگی، انقیاد و دوپاره‌سازی است.
ناراحتی ناشی از دیدن و پذیرفتن جدایی دیگری، بی‌تردید بهتر از مردگی‌ای است که از تسلیم شدن به دیگری یا وادار کردن دیگری به تسلیم در برابر ما حاصل می‌شود. هنگامی که بیماران می‌کوشند افراد زندگی‌شان، از جمله ما، را کنترل کنند، خود را از تجربهٔ اصالت و خودانگیختگی‌ای که از دیگری سرچشمه می‌گیرد محروم می‌کنند. آنها همچنین امکان شناختن واقعیِ دیگری و دیدن او آن‌گونه که هست را از دست می‌دهند.

زمانی استاد راهنمایی داشتم که به من گفت: برای بیمار بهتر است که او از من به خاطر هزینهٔ درمان کینه داشته باشد تا اینکه من از او کینه داشته باشم.
(آرتور گاتدینر، ارتباط شخصی، ۱۹۹۵)