كان طالب العلم فيما مضى: يَسمع لِيعلم،
ويَعلم لِيعمل، ويَتفقه في دين الله لينتفع وينفع،
وقد صار الآن: يَسمع ليجمع، ويجمع لِيُذكر،
ويحفظ لِيغلِب ويفخر.
فێرخوازی زانست لە ڕابردوودا بەم شێوەیە بوو:
گوێی دەگرت بۆ ئەوەی فێر بێت، فێر دەبوو بۆ ئەوەی پێی کار بکات، وە تێگەیشتنی لە ئاینی پەروەردگار پەیدا دەکرد بۆ ئەوەی سوودمەند بێت و سوود بگەیەنێت،
بەڵام ئێستا وای لێهاتووە:
گوێ دەگرێت بۆ ئەوەی کۆمەڵێک زانیاری کۆبکاتەوە، کۆ دەکاتەوە بۆ ئەوەی ناوی ببرێت و باسی بکرێت، وە لەبەری دەکات؛ بۆ ئەوەی لە مشتومڕدا سەرکەوێت و شانازی پێوە بکات.
[ ابن قتيبة الاختلاف في اللفظ صـ ١٨ ].
