یادداشت های م.احمدی

بیا کمی حرف های خوب بزنیم. خبرهای خوش بهم بدهیم و لبخند باشد. شوق باشد. ذوق زدن باشد.
صفحه حوادث بنویسند نوزادی بدنیا آمد. بنویسند عروسی شد. یکی دلبرش را بوسید. بنویسند مادر نود ساله‌ی هادی‌آقا، برایش ماکارانی پخته. امروز همسایه دیوار به دیوارمان، اسباب‌کشی کرد و آمد.
به هم می‌رسیم بگوییم سلام. خدا را شکر حالتان خوب است. نان تازه گرفته‌ام. یکی برای شما؛ شاطر نانوایی عجب دست‌و‌پنجه‌ای دارد. دمش گرم.
به هم تلفن برنیم. بگوییم دلم صدایت را هوس کرد. بچه‌مان را بفرستیم در خانه‌ی فلانی که بگوید: فلانی، پدرم سلام رساندند گفتند فرداشب وقت دارید بیاییم شب‌چراغانی؟
فلانی بگوید: قدم‌تان سر چشم. شام بیایید...
و تعارفش از ته دل باشد.
بیایید کمی حرفهای خوب بزنیم. حرف‌های خوب در شهر شایع شوند. خبرهای خوب منتشر کنند و ابرها، عروسی بگیرند بالای سر شهرمان؛
بگوییم فلان مغازه پارچه‌های مرغوب و مناسب قیمتی دارد. فلانه قصابی، کاسب باانصافی‌ست. رزق کاسب های محله را خدا در دستان ما گذاشته. نرویم دورها خرید؛ آنوقت کرکره مغازه ها هرگز بالا نرود و بنویسند: این ملک به اجاره داده می‌شود. گل‌فروشی محله، نبندد. گهگاهی شاخه گلی بخریم سر راه برای محبوبمان. جای دوری که نمی‌رود. می‌نشیند کنار آیینه طاقچه تا دو هفته گلزاری!
بیایید ننالیم. شکایت بس اعلام بشود در همه جاها؛ غر زدن ممنوع بچسبانیم درودیوار دلمان.
از خوبی ها بگوییم، خوبی‌ها می‌آیند. مادر خودش همیشه می‌گفت: «اسم شاه ببر و قالیچه بنداز». خوبیها را صدا کنیم. آنها به شهر ما بازمی‌گردند.