‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌𝑺𝒊𝒍𝒗𝒆𝒓 𝑶𝒄𝒆𝒂𝒏‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌ ‌

چانیول با نگاه قفل‌شده روی هنرمند روبه‌روش، لبخند محوی زد. ضرب انگشت‌هاش ناخودآگاه همون ریتمی رو روی لبه‌ی میز تکرار می‌کرد که هر بار زیر انگشت‌هاش روی پیانو جون می‌گرفت.
_ یه روز... منو هم می‌کشی؟

بکهیون بدون اینکه عجله‌ای برای جواب دادن داشته باشه، نگاهش رو از بوم روبه‌روش گرفت و به چشم‌های چانیول دوخت،
همون چشم‌هایی که از روز اول، انگار هر گوشه‌ی خاموش وجودش رو یکی‌یکی بیدار کرده بود
+نه
چانیول گوشه‌ی لبش رو کمی بالا داد و آروم خندید
_ این «نه» برای اینه که سخته چهره‌مو بکشی یا چون به اندازه ی کافی خوش قیافه نیستم ؟

بکهیون قلموش رو روی میز کوچکی گذاشت و چند قدم آروم به سمتش برداشت، با تکون دادن سرش به نشونه ی منفی، سکوت بینشون رو شکست
+می‌گن وقتی یه نقاش، چهره‌ی کسی رو که با تمام وجود دوستش داره روی بوم ثبت کنه... دنیا بالاخره یه راهی پیدا می‌کنه که اون تصویر، آخرین چیزی باشه که ازش باقی می‌مونه

لبخندچانیول کم‌کم از روی لب‌هاش محو شد. چند ثانیه فقط به بکهیون نگاه کرد، انگار داشت بین حرف‌هاش دنبال شوخی می‌گشت
_ تو که به این افسانه‌ها اعتقاد نداری... داری؟
+نه...
اما به از دست دادن اعتقاد دارم،

برای چند ثانیه، فقط صدای نفس‌هاشون توی اتاق میپیچید،بکهیون یک قدم دیگه جلو رفت و با نزدیک شدن به چانیول، فاصله‌ی بینشون روکم کرد؛ اونقدر که عطر آرامش‌بخشش با بوی رنگ‌های روغنی و کاغذهای قدیمی اتاق قاطی شده بود

+نمیخوام تو برام تبدیل به یه یادگاری بشی ...می‌خوام تورو زندگی کنم

با نوک انگشتش خطی خیالی از کنار گونه‌ی چانیول تا زیر چونه‌اش کشید و آروم گفت:
+من هیچ‌وقت تو رو نقاشی نمی‌کنم...
اما ردت همیشه توی نقاشی‌هامه
عمق چشم‌هات توی دریاهایی که می‌کشم زندگی می‌کنه...
سکوتت بین آسمون‌هام...
و موسیقی انگشت‌هات، لای ضربه‌های قلموم

سرش رو کمی بالاتر آورد و نگاهش رو توی چشم‌های چانیول نگه داشت

«خودت رو نه...
اما هر چیزی که از تو توی من جا مونده رو بارها می‌کشم.»
پلک های چانیول برای لحظه ای روی هم نشست ؛از لذتی که همیشه لمس های آروم بک توی وجودش می‌کاشت.
این بار چانیول فاصله‌ی آخر رو هم از بین برد ،انگشت‌های کشیده اش رو بین موهای نرم و ابریشمی بکهیون کشید و لب‌هاش برای لحظه‌ای کوتاه و آروم روی پیشونی اون نشست
_ پس سهم من از بوم‌هات چی می‌شه؟
وقتی عقب رفت، لبخند محوی روی لب‌هاش بود؛ اما فاصله‌شون حالا فقط به اندازه‌ی یک نفس بود
+سهم تو رنگ نیست...
تو دلیلی هستی که هنوز قلموم رو زمین نذاشتم،
اگه یه روز قرار باشه چیزی از تو خلق کنم...

با مکث، نگاهش روی صورت چانیول لغزید؛ از چشم‌هاش تا انحنای لب‌هاش ؛و به آرومی زمزمه کرد

.روی بوم نیست ...

بانفس کوتاهی که کشید انگار اعترافی رو که مدت‌ها نگه داشته بود بالاخره رها می‌کرد

اونو روی تنت میکشم...
با لبهام