ТАШВИШ ВА МАҲЗУНЛИКДА ЎҚИЛАДИГАН ДУО:
اللّٰهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ، ابْنُ عَبْدِكَ، ابْنُ أَمَتِكَ، نَاصِيَتِي بِيَدِكَ، مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ، عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ، سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَابِكَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي، وَنُورَ صَدْرِي، وَجَلاءَ حُزْنِي وَذَهَابَ هَمِّي.
Ўқилиши: “Аллооҳумма, инний ъабдук, ибну ъабдик, ибну аматик, наасиятий би ядик, маадин фийя ҳукмук, ъадлун фийя қодооук. Ас’алука би-куллисмин ҳува лака саммайта биҳи нафсака, ав анзалтаҳуу фий китаабика, ав ъалламтаҳуу аҳадан мин холқика, ав истаъсарта биҳии фий ъилмил-ғойби ъиндака, ан тажъалал-қур’аана робийъа қолбий ва нууро содрий ва жалаа’а ҳузний ва заҳааба ҳаммий”.
Маъноси: “Эй Аллоҳ! Дарҳақиқат, мен Сенинг қулингман, қулингни ўғлиман, чўрингни ўғлиман. Пешонам қўлингда (яъни, мен Сенинг салтанатинг-ҳукминг остидаман). Ҳукминг менинг устимда жорийдир. Менинг устимдаги қазо (амр-ҳукминг) адолатдир. Сенга тегишли бўлган ҳар бир исм билан Сендан сўрайман: у исм билан Ўзингни номлаган, ёки бирон китобингда нозил қилган, ёки уни бирон бандангга билдирган, ёки Ўз олдингдаги ғайб илмида сақлаб қўйган эдинг. Шу исмларнинг ҳаммаси билан сўрайман — Қуръонни қалбимнинг баҳори, кўнглимнинг нури, маҳзунлигимни кетиши (кетказувчи) ва ташвишимни аритувчи қил”.
Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи васаллам дедилар: "Кимга бирор ғам, қайғу етса ва у ушбу дуони ўқиса, Аллоҳ унинг ғамини ва қайғусини кетказади ва унинг ўрнига енгиллик беради".
Саҳобалар сўрадилар: «Ё Расулуллоҳ, бу дуони ўрганиб олмайликми?» У зот: «Ҳа, уни эшитган ҳар бир киши ўрганиши лозим», — дедилар.
Имом Аҳмад ривояти.
