የደብረ ታቦር በዓል በሕይወታችንና በቤተክርስቲያናችን ውስጥ ትልቅ ቦታና ምስጢር ያለው ታላቅ በዓል ነው። በወቅቱ የተከናወነውን ታሪክና ምስጢሩን በጥቂቱ ዘረዘር አድርገን ስንመለከተው የሚከተሉትን ዋና ዋና ነጥቦች እናገኛለን፡
፩. በደብረ ታቦር ተራራ ላይ የተከናወነው ታሪክ
ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ከደቀ መዛሙርቱ መካከል ሦስቱን (ጴጥሮስን፣ ያዕቆብንና ዮሐንስን) ይዞ ወደ ደብረ ታቦር ተራራ ወጣ። እዚያም በጸሎት ላይ እያለ፦
መልኩ ተለወጠ፡
ፊቱ እንደ ፀሐይ አበራ፤ ልብሱም እንደ ብርሃን ነጭ ሆነ።
የቀደሙት ነቢያት ተገለጡ፡
ብሉይ ኪዳንን የሚወክሉ ሁለቱ ታላላቅ ነቢያት ሙሴ (ከሙታን) እና ኤልያስ (ከሕያዋን) መጥተው ስለ መስቀሉና ስለ ሞቱ ከጌታ ጋር ይነጋገሩ ነበር።
የአብ ድምፅ ተሰማ፡
ብሩህ ደመና ጋረዳቸው፤ ከደመናውም «በእርሱ ደስ የሚለኝ የምወደው ልጄ ይህ ነው፤ እርሱን ስሙት» የሚል የአብ ድምፅ ተሰማ።
፪. የበዓሉ ዋና ዋና ምስጢር
ሀ. የጌታ መለኮታዊ ክብርና አምላክነት መገለጥ
ጌታችን በትህትና የሰው ሥጋ ለብሶ ይመላለስ ስለነበር፣ ደቀ መዛሙርቱ ተራ ሰው ብቻ እንዳይመስላቸውና በመስቀል ላይ በሚሰቀልበት ጊዜ ተስፋ እንዳይቆርጡ፤ መለኮታዊ ክብሩንና አምላክነቱን በከፊል ገልጾላቸዋል።
ለ . የእውነተኛ ማንነቱ ምስክርነት (የነቢያትና የአብ ምስክርነት)
የሙሴና የኤልያስ መገኘት
ጌታችን የሕያዋንም የሙታንም አምላክ መሆኑን ለማሳየት (ሙሴ በሞት ከተለዩት፣ ኤልያስ ደግሞ በሕይወት ካሉት)። እንዲሁም አንዳንዶች "ኤልያስ ነው ወይም ሙሴ ነው" ይሉ ስለነበር እርሱ የነቢያት ጌታ መሆኑን ለማስመስከር ነው።
የአብ ምስክርነት
አብ በደመና ሆኖ "የምወደው ልጄ ይህ ነው" ማለቱ የክርስቶስን የባሕርይ አምላክነት አረጋግጧል።
ሐ. የትንሣኤና የሰው ልጅ የወደፊት ክብር ማሳያ
የጌታ የፊቱ ማብራትና የልብሱ መንጣት፣ በትንሣኤ ቀን ጻድቃን የሚያገኙትንና የሚጎናጸፉትን የከበረ ብርሃናዊ አካል (የመንግሥተ ሰማያት ክብር) የሚያሳይ ምሳሌ ነው።
እንኳን አደረሰን ፤ አደረሳችሁ!!!
