Хирад

Дар охир мефаҳмед, ки дар ин дунё ҳеҷ кас ба андозаи шумо

нафар ба ҳамдигар наздик нест.
Бо ҳам аз хонаҳои иҷора мегузаред, қисту қарз ва душвориҳои сохтани зиндагиро паси сар мекунед. Бо дидани ду хати рӯи як санҷиш, тамоми дунёятон дигар мешавад. Шабҳои бехобиро дар паҳлуи ҳам сипарӣ мекунед, рӯзҳои тангдастиро таҳаммул менамоед ва лаззати муваффақиятро низ якҷоя мечашед.
Бо ҳам сафар мекунед, дар нишастҳои хонаводагӣ иштирок мекунед, тӯйи фарзандонатонро ҷашн мегиред, чанд бор ҷойи зистатонро иваз мекунед. Баъзан аз ҳам меранҷед, баъд боз оштӣ мекунед. Бо хабарҳои хуш якҷоя механдед ва ҳангоми шунидани хабарҳои талх, пуштибони ҳамдигар мемонед.
Ва рӯзе, вақте мӯйҳоятон сафед шудаанду дар як шоми ороми тобистон паҳлуи ҳам нишастаед, ба чашмони якдигар нигоҳ карда, аз таҳти дил мегӯед:
«Ташаккур, ки то охири ин роҳ ҳамроҳи

мондӣ...»
Он вақт мефаҳмед, ки зеботарин қисми зиндагӣ худи роҳе буд, ки якҷоя тай кардед, на танҳо расидан ба манзили ниҳоӣ.

Баъзан мо ин қадар ба як роҳ одат мекунем, ки ҳатто намефаҳмем он дигар роҳи мо нест.
Дар коре мемонем, ки солҳост дигар дӯсташ намедорем.
Дар муносибате мемонем, ки дигар эҳтиром ва оромӣ надорад.
Бо одамоне роҳ меравем, ки кайҳо аз мо дур шудаанд, вале мо ҳанӯз умеди тағйир ёфтани онҳоро дорем.
Мо фикр мекунем: «

...»
Аммо аксар вақт фардо танҳо маънои як рӯзи дигарро дорад, ки дар ҷои нодуруст гузаронидем.
Ҳар қадар бештар дар роҳе бимонӣ, ки ба ту тааллуқ надорад, ҳамон қадар тарки он душвортар мешавад. На аз он сабаб, ки роҳ дуруст аст, балки аз он сабаб, ки ту аллакай вақт, нерӯ ва эҳсосоти зиёдеро сарф кардаӣ.
Баъзан ҷасорати ҳақиқӣ идома додан нест.
Ҷасорати ҳақиқӣ он аст, ки иқрор шавӣ:
«Ин роҳ дигар роҳи ман ».
Зеро зиндагӣ хеле кӯтоҳ аст, ки тамоми умр мусофири қаторе бошӣ, ки ҳеҷ гоҳ туро ба орзуҳоят намерасонад.
Баъзан беҳтарин қарори зиндагӣ на савор шудан, балки дар аввалин истгоҳ фаромадан аст. Аз он ҷо, ту метавонӣ роҳи наверо интихоб кунӣ, ки воқеан ба дили ту тааллуқ дорад.