#قلب 🫀🫀🫀#نفرولوژی
჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻
⚡️ ❌دنرواسیون اعصاب کلیوی (Renal Nerve Denervation)
Part 1️⃣
دنرواسیون اعصاب کلیوی یا Renal Nerve Denervation (RDN) یک روش مداخلهای مبتنی بر کاتتر است که با هدف کاهش فعالیت اعصاب سمپاتیک اطراف شریانهای کلیوی انجام میشود. این روش عمدتاً برای درمان بیماران مبتلا به پرفشاری خون مقاوم یا کنترلنشده مطرح شده است؛ بهویژه بیمارانی که علیرغم مصرف همزمان چند داروی ضدفشارخون، همچنان به فشارخون هدف دست نمییابند یا به علت عوارض، عدم تحمل یا پایبندی ناکافی، قادر به ادامه درمان دارویی مناسب نیستند.
کلیه تنها عضوی برای تنظیم حجم مایع بدن و دفع سدیم نیست، بلکه از طریق شبکه گستردهای از اعصاب سمپاتیک در تنظیم فشارخون نقش اساسی دارد. تحریک بیشازحد این اعصاب میتواند موجب افزایش بازجذب سدیم، انقباض عروق کلیوی، تحریک ترشح رنین و در نهایت فعالشدن محور رنین–آنژیوتانسین–آلدوسترون شود. RDN با ایجاد ضایعات کنترلشده در رشتههای عصبی اطراف شریانهای کلیوی، میکوشد این چرخه پاتوفیزیولوژیک را تضعیف کند.
مبانی پاتوفیزیولوژیک
عصبرسانی کلیه شامل فیبرهای سمپاتیک آوران و وابران است. فیبرهای وابران عمدتاً از گانگلیونهای سمپاتیک منشأ گرفته و در امتداد شریان کلیوی به سمت کلیه حرکت میکنند. این فیبرها در بخشهای مختلف، بهخصوص در ادونتیشیا و بافت پیرامون شریان، قرار دارند؛ هرچند فاصله آنها از لومن شریان در طول شریان یکسان نیست.
فعالشدن اعصاب سمپاتیک کلیوی چند اثر مهم ایجاد میکند:
**افزایش مقاومتیک کلیوی چند اثر مهم ایجاد میکند:
**افزایش مقاومترژیک موجب انقباض عروق کلیوی و کاهش جریان خون کلیه میشود.
افزایش بازجذب سدیم و آب: تحریک مستقیم توبولهای کلیوی، بازجذب سدیم را افزایش میدهد و حجم داخل عروقی بالا میرود.
افزایش ترشح رنین: تحریک گیرندههای بتا-۱ در سلولهای ژوک **فعالشدن سیستمار، آزادسازی رنین را افزایش میدهد.
فعالشدن سیستم رنین–آنژیوتانسین–آلدوسترون: افزایش آنژیوتانسین II و آلدوسترون باعث انقباض عروقی، احتباس سدیم و بازسازی نامطلوب قلبی–عروقی میشود.
تقویت بازخورد سمپاتیک سیستمیک: پیامهای آوران کلیوی میتوانند فعالیت سمپاتیک مرکزی را افزایش دهند.
در بیماران مبتلا به پرفشاری خون، نارسایی قلبی، بیماری مزمن کلیه و برخی اختلالات متابولیک، فعالیت سمپاتیک ممکن است بهطور پایدار افزایش یافته باشد. بنابراین، کاهش انتخابی فعالیت اعصاب کلیوی از نظر تئوریک میتواند اثرات همودینامیک و نوروهورمونی سودمندی ایجاد کند.
روشهای انجام دنرواسیون کلیوی
امروزه دو فناوری اصلی برای RDN مورد توجه هستند:
۱. دنرواسیون با امواج رادیوفرکانال یا در برخی روش، یک کاتتر چندالکتروده از طریق شریان فمورال یا در برخی موارد مسیرهای عروقی دیگر وارد شریان کلیوی میشود. پس از قرارگیری مناسب کاتتر، انرژی رادیوفرکانس بهصورت موضعی به دیواره شریان منتقل میشود. این انرژی با ایجاد حرارت کنترلشده، رشتههای عصبی سمپاتیک مجاور را تخریب میکند.
نسلهای جدید کاتترهای رادیوفرکانس دارای چندین الکترود مارپیچی هستند و میتوانند نواحی مختلفی از شریان اصلی و شاخههای فرعی کلیوی را هدف قرار دهند. درمان شاخههای دیستال اهمیت دارد، زیرا برخی اعصاب در این نواحی به لومن شریان نزدیکتر هستند.
۲. دنرواسیون با اولتراسوند
در روش اولتراسوند، انرژی صوتی با شدت بالا از طریق بالون مخصوص به دیواره شریان منتقل میشود. این انرژی در عمق بیشتری از دیواره عروقی نفوذ کرده و با ایجاد حرارت حلقوی، اعصاب اطراف شریان را هدف قرار میدهد.
مزیت بالقوه این روش، ایجاد ضایعات نسبتاً محیطی و یکنواخت در اطراف شریان است. بااینحال، مانند روش رادیوفرکانس، ارزیابی دقیق آناتومی شریان و رعایت اصول ایمنی برای جلوگیری از آسیب عروقی ضروری است.
჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻჻
✅@ICMM12✅
August 26, 2026 129 1
