𝑽ē𝑵𝑶𝑹 

گناه مرا ، نقاشی کن

با بدن های خیسه عریان
مرا ،
نقاشی کن

نه چیزی از آن در من مانده که بخواهم نجاتش بدهم، نه زخمی که هر بار با لمس گذشته دوباره دهان باز کند. آنچه میان ما بود، پیش از آن‌که فرصتی برای نام گرفتن پیدا کند، تمام شد. من دوستت داشتم؛ تو مرا نخواستی؛ و زندگی، بی‌آنکه برای این فقدان اهمیتی قائل باشد، ادامه پیدا کرد.

چیزی که نمی‌دانستم این بود که پایان یک رابطه، همیشه پایان روایت آن نیست.

مدت‌ها بعد، از میان حرف‌هایی که به من رسید، با آدم دیگری روبه‌رو شدم؛ کسی که نامش را من داشتم، اما هیچ‌کدام از خاطراتش را نه.

انگار از من، در غیاب خودم، نسخه‌ای ساخته بودی و بعد آن‌قدر برای دیگران تعریفش کرده بودی که مرز میان واقعیت و ساخته‌ی ذهن، برای همه محو شده بود.

در آن روایت، من دیگر کسی نبودم که دوستت داشته باشد و کنار گذاشته شده باشد. برای من نیت‌هایی تراشیده شده بود که هرگز در سرم نبود، میل‌هایی که هیچ‌گاه نداشتم، و چهره‌ای که اگر روزی در آینه می‌دیدمش، احتمالاً خودم هم از آن بیگانه می‌شدم.
یک هیولا، با صورتی آشنا.

و شاید عجیب‌ترین قسمت همین بود؛
آدم‌هایی که هرگز مرا نشناخته بودند، درباره‌ام مطمئن‌تر از خودم حرف می‌زدند.

نمی‌دانم روایتت را چگونه ساخته بودی. شاید خاطره‌ای را از جای خودش کنده بودی و کنار چیزی گذاشته بودی که هرگز اتفاق نیفتاده بود. شاید ترس‌هایت، سوءتفاهم‌هایت و چیزهایی که می‌خواستی درباره‌ی من باور کنی، آرام‌آرام جای خود من را گرفتند.

ذهن انسان استاد عجیبی‌ست در ساختن حقیقت از چیزهایی که حقیقت نیستند... و من، در تمام این مدت، حتی خبر نداشتم در ذهن تو مشغول زندگی دیگری هستم؛ زندگی‌ای که در آن، هرگز خودم نبوده‌ام.

با این حال، دیگر میل چندانی به دفاع از خودم ندارم.
نه از سر بی‌تفاوتی؛ از این جهت که آدمی، بالاخره باید بفهمد کدام جنگ‌ها ارزش حضورش را دارند.

اگر کسی مرا از دهان دیگری شناخته، همان شناخت را با خودش نگه دارد.
من نمی‌توانم وارد ذهن تک‌تک آدم‌ها شوم و تکه‌های اضافه‌شده به نامم را از آن بیرون بکشم.

فقط گاهی به این فکر می‌کنم که چقدر غریب است.. من از دوست داشتن تو عبور کردم اما تو هنوز از تصویری که از من ساخته‌ای عبور نکرده‌ای.
من از آن قصه بیرون آمدم. تو ظاهراً هنوز داری آن را برای دیگران بازگو می‌کنی..

ته‌مانده‌ی یک عصر، در فنجانِ خاطره

آن عصر، همه‌چیز کمی دیرتر از همیشه اتفاق افتاد؛ انگار شهر حوصله‌ی رسیدن به شب را نداشت. میان حرف‌هایی که گفته نشدند، یک فکرِ کوچک جا ماند؛ از همان فکرهایی که اول شیرین‌اند و آخرشان ته‌مزه‌ای تلخ، مثل قهوه‌ی سردشده‌ی بعد از یک گفت‌وگوی طولانی.

و شاید رازِ آن عصر همین بود؛ بعضی لحظه‌ها قرار نیست اتفاق خاصی باشند، فقط می‌آیند، گوشه‌ای از دل می‌نشینند و سال‌ها بعد، بی‌خبر بوی یک خاطره‌ی دور را پس می‌دهند.