مُتلاشی

من خیلی از بچه‌دار شدن می‌ترسم. خیلی از خونواده‌ی کسی بودن، پناه کسی بودن می‌ترسم. می‌ترسم یک‌روزی بچه‌دار شم و کافی نباشم براش، همونقدر که اذیت شدم اذیتش کنم و همون‌جوری که من درمورد خونواده‌م حرف میز‌نم درموردم صحبت کنه. می‌ترسم احساسات خودم رو به یک نفر دیگه منتقل کنم، ترجیح می‌دم این چرخه‌ی احسا…

«می‌خواهم که تو مانند من آزاد باشی، شجاع باشی، زندگانی کنی، بخندی، برقصی، قوی باشی، بخوانی، بنوازی، بگویی، بدانی. می‌خواهم تَرَک‌های پوستیِ کنارِ رانَت را بِسِتایی و جوش‌های گاه و بیگاه صورتت را ببوسی. می‌خواهم با موهای فر و پریشانت کنار بیایی و هیچ‌گاه از چَشمانِ دو رنگت نترسی. می‌خواهم خودت باشی. …

عجیب است... بعضی آدم‌ها از زندگی می‌روند، اما از ذهن آدم نه. نه می‌شود گفت مانده‌اند، نه می‌شود پذیرفت که رفته‌اند. انگار جایی میان خاطره و فراموشی، برای خودشان خانه‌ای ساخته‌اند. بعد از آن، همه‌چیز ادامه پیدا می‌کند؛ آدم می‌خندد، حرف می‌زند، زندگی می‌کند... اما بعضی سکوت‌ها هنوز همان‌جایی می‌مانند …

@HanIloiBot talk to me¿

این ملحدانِ دین‌به‌خود گرفته، حرمت هر آنچه برای آدمی مقدس بود را یک مرتبه از جا کنده‌اند، جوری تسبیحِ تظاهر به دست گرفته‌اند که شخصِ ناآگاه آنان را از نوادگان ایزد و خاندانِ اهل نبوت، بپندارد. این‌ها زندگی را حرام می‌دانند و برای عوام دم از اصالت می‌زنند، دریغ از آنکه به پشت جامه‌ی به ظاهر پاکشان، ح…

نمی‌دانم چطور بگویم که هنوز در من ادامه داری. انگار هر شب، از نو، دلم را زیر پا می‌گذارم و ترکت می‌کنم. و تو، هر بار، تصمیم می‌گیری دسته‌ی چمدانم را نگیری. هانیل.

همه‌ی عشق‌ها قبل از عشق تو به تمنای هوس و پوچی بود. اکنون دل رنجور من برای آغوش گرم تو بی‌قرار است و قلبم که دیگر مرحم یافته‌ی بوسه‌های توست، هر لحظه وجود گرامی‌ات را می‌طلبد. زندگی من قبل از تو معنایش را از دست داده بود و من در تاریکی‌های دنیا گم شده بودم. اما حالا که تو هستی، زندگی برایم معنای واق…

«عزیزدلم، به من بگو چه احساسی دارد... ساکنِ قلبِ زنی باشی، که تو را در دفترَش بِیت به بِیت شِعر می‌کند!»

زندگی، بر دهانِ روزگارمان با لگد می‌کوبید و کوچه‌هایمان پشت سر هم بوی تحقیر آدمی می‌داد گویی زنِ بی‌گناهی را پیشِ چشم‌های شوهرش، به درخت افرا آویخته بودند؛ سرزمین‌مان را سکوت بلعیده بود، و بغض فرشته‌ی عذاب شده بود که گلوهایمان را می‌فشرد. ما اما، ایستاده بودیم در تماشای زجرِ همدیگر، و دهان‌مان بسته …

حالا همه چیز عصبانی‌ام می‌کند فکر کردن به زیبایی‌ها رفتن به سوی دریا خیره شدن به آبی‌ترین آبی‌ها اندیشیدن به دانشگاه یادآوری شیرین‌ترین خاطره‌ها. حالا همه چیز عصبانی‌ام می‌کند. درختِ گیلاس و سپیدارها شرشرِ جویبار و استقامت کوه‌ها سکوتِ غم‌انگیزِ کتاب‌ها شعرهای خون‌آلودِ رابعه‌ها چشمانی اشکب…

وقتی دردم انقدری شدید میشه که می‌ترسم یهو همه چیز تیره و تار بشه، مدام به خودم میگم قرار نیست بیفتی، قرار نیست بلایی سرت بیاد و سعی می‌کنم خودم رو هرطوری شده آروم کنم. اما گاهی اوقات دیگه ناز و نوازش جواب نمیده و تنم خسته‌تر از این حرفاست. اما تن عزیزم! تو بیشتر از یک‌ سال دووم آوردی و ادامه دادی، ا…

نامه‌ی سبزِ اعتراض. من تنها هجده سال دارم. یک جوان هجده ساله با تمامی آرزوهایی که در حداقل‌ترین حالت ممکن است؛ اما همین حداقل‌ها، بسیار دور هستند. آنقدر رویاهایمان دور شدند که حتی دیگر از خیالمان دور شدند. می‌فهمی که حتی خیال‌پردازی -فقط خیال- در این سرزمین گران است؟ آیا تو عمق فاجعه‌ی ما را می‌فهمی…

میان تو و خاطره شدن مرزی‌ست پیچیده و در هم تنیده؛ همانندی چین‌و‌شکنِ گیسویی که با پریشانی قد کشیده. آه نگارینا نگذار خاطره شویم تلخ، دور، آغشته به حسرتی که می‌توانست حسرت نشود.

پرنده کوچک من؛ قسم به خاک حاصلخیز تنت.. قسم به سقف کاشانه ی دلت.. قسم سوسوی ستارگان قسم به آسمان چشمانت قسم به نور قسم به دور دستان که تو را دوست میدارمت؛ لیلیا💖-

حدودا یک ماه پیش بود که نشستم روبروش و گفتم: نمی‌دونی چقدر درد داره که چون با بقیه فرق داری و کمتر کسی مثل تو پیدا میشه، آدم‌ها از سر کنجکاوی بهت نزدیک میشن و وقتی می‌فهمن که از درک تو عاجزن؛ رهات می‌کنن و میرن. تلخ نگاهم کرد، لبخندی زدم و ادامه دادم: می‌دونی چیه؟ آدم‌های زیادی بهم گفتن زود بزرگ شدی…

استرس اینجوریه که اوایل جسم و روحت بهم میریزه و هرسری یکی از ارگان‌های بدنت فریاد می‌کشن اما بعد از یه مدت، نسبت بهش سر میشی؛ طوریکه انگار اصلا وجود نداشته و نداره.