نامت گلواژهای به سپیدای ماهتاب و سپیده است با عطر باغ اطلسی و دشتهای گرم شببوهای دشتستان. نامت گلِ هزار بهارِ نیامده است نامت تمام شبهایم و گسترهی خمیدهی رویاهایم را پُر میکند و در دهانم مانند ماه در حوض مَد میشود. نامت در چشمانم چون لاله، سرخ چون نسترن، سپید و مثل سرو، سبز میایستد. نامت مژگانم را در میگیرد نامت در جانم گُر میگیرد . . .🍃💞 منوچهر اتشی
19
3
2September 3, 2026 800 7
