حافظ‌‌‌خوانی با محمدرضا کاکائی

واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

جز زهر نداد در نواله
گردون که به شکل گِردْخوان است (زیاد اصفهانی)

خلق از این گردخوان دیرینه
خورده سیلی و هیچ سیری نه (سنایی)

رحلِ اجزا و نان خشک بر او
گردخوان من و کباب من است (انوری)

ما جمله بر آن گردخوان نشسته
جویان شده نان‌پارهٔ جدا را (سوزنی)

حکمتت هر سال بر این گردخوان نقره‌کوب
بره را از آتش خورشید بریان ساخته (خواجوی کرمانی)

دل خوردن است قسمتم از گردخوان چرخ
از مرکز خود است چو پرگار دانه‌ام

«این مرد را این ساعت استخوانی در مجرای حلق بماند... ترسیدم که مبادا از این غصه بمیرد.»

تو این را دروغ و فسانه مخوان
به یکسان رَوشْنِ زمانه مدان

از او هر چه اندر خورد با خرد
دگر بر رهِ رمز معنی برد