به یاد ابوعبیده
گاهی یک صدا، از هزاران تصویر ماندگارتر میشود؛
صدایی که در میان هیاهوی روزگار شنیده شد و برای بسیاری، یادآور روزهای سخت و پراضطراب بود.
امروز، در سالروز درگذشت ابوعبیده، بیش از آنکه از میدان نبرد سخن بگویم، از انسانی مینویسم که نام و صدایش بخشی از خاطرهٔ یک دوران پررنج شد.
چه بسیار شبهایی که مردم، چشم به صفحهها دوختند و منتظر شنیدن خبری بودند؛
و چه سنگین است روزی که دیگر آن صدا شنیده نمیشود.
روز های جنگ بدن او را خوردند ولی همت و استقامت اش را نه
تاریخ را نگاه کنید و ببیند چقدر میان این دو عکس تفاوت ایجاد شده است
زمان میگذرد، چهرهها فراموش میشوند، اما بعضی صداها در حافظهٔ یک نسل باقی میمانند؛
نه به خاطر هیاهویشان، بلکه به خاطر روزهایی که با آنها گره خوردهاند.
چه مقام نکویی پرودگار برایش نصیب کرده است .
یاد همهٔ قربانیان این جنگ و همهٔ انسانهایی که در این سالهای تلخ جان باختند، گرامی باد.
شهادت مبارک ای صدا امُت .
رحیمی!
3August 30, 2026 29
