اینگمار برگمان جایی میگوید هیچوقت فیلمی را برای نان درآوردن نساخته است؛ وگرنه میتوانست با کار در تلویزیون، خروارخروار پول به جیب بزند. میگوید هر فیلمی که ساخته، برایش یک آرزو بوده؛ آرزویی پرشور، ملموس و جدی.
و مگر میشود آرزوی واقعی را بهتر از این توصیف کرد؟
پرشور، چون از جایی عمیق درون آدم میآید.
ملموس، چون فقط یک خیال مبهم نیست؛ چیزی است که باید به آن شکل داد و به جهان آورد.
و جدی، چون برای آدم آنقدر اهمیت دارد که نمیتواند نسبت به آن بیتفاوت بماند.
نه میشود کلمهای از این سهگانه کم کرد، نه چیزی به آن افزود.
اگر فیلمهای برگمان را دیده باشید، میفهمید این حرفها صرفاً یک جمله زیبا درباره هنر نیست؛ خودش دقیقاً همانطور زندگی و کار کرده است. هر فیلم برای او تلاشی بوده برای نزدیک شدن به چیزی که واقعاً میخواسته تجربهاش کند.
شاید دفعه دیگر که به امیدها و آرزوهایمان فکر کردیم باید با همین سه سنجه بسنجیمشان: چقدر پرشور، چقدر ملموس و چقدر جدیاند؟
13
1August 14, 2026 395 4
