زمانی میتونی بگی حرف دیگران برات مهم نیست که این “دیگران” شامل آدمهایی که دوستشون داری و برات مهم هستند هم بشه.
منظور در رابطه با نحوهی برخورد با اون آدمها در رابطه نیست.
(که مثلاً طرف مقابل بهت بگه حرفت من رو ناراحت کرد و تو بهجای عذرخواهی بگی نظرت برات مهم نیست.)
منظور در طرز فکر اونها دربارهی طوری هست که تو باید باشی و طوری که در واقعیت دوست داری باشی/هستی.
نیازی نیست تصویری که دیگران از تو در ذهنشون میسازند واقعیت تو بشه.
حتی اگر اون دیگری، عزیزت باشه.
اگر واقعاً تو براشون عزیز و مهم هستی، همونطور که هستی قبولت خواهند داشت نه اونطوری که دلشون میخواست تو باشی.
و این یک قابلیتی هست که بسیار سخت بدست میاد چون انسانها بندهی تماشای خودشون از دید دیگرانند.
برای همین یکی از متود بسیار سادهی خام کردن طرف مقابل، حرف زدن و تعریف کردن ازش هست.
آدمها ساعتها سکوت میکنند و به توضیحاتت از خودشون گوش میکنند و اونهایی که یک شناخت قوی از کسی که هستند ندارند، حرفهات رو درونی میکنند.
برای همینه که برای بعضی، فالگیر و تاروت و ماه تولد و امبیتیآی میتونه کاملاً توصیف کنندهی کاراکترشون باشه.
چون خودشون رو برحسب یک سری قیدِ مشهور و طرفدار دار تعریف میکنند.
یه مدت ماچا خوردن مد میشه. توی ایران ماچا پارتی راه میندازن.
بعد تنفر ازش مد میشه. زیر هر پستی که یکی ماچا میخوره نوشتن «مزهی علف میده.»
یه مدت عکس با کتاب گذاشتن کلاس داره، یک مدت دیگه میشه پرفورمتیو و بازیگری.
فیالواقع باید در یک گروه باشند تا بتونند شخصیت خودشون رو تعریف کنند چون به تنهایی شخصیتی ندارند.
برای همین “خود” بودنه میشه یک ترند نه یک چیز واضح.
جملاتی مثل:
باید خودم رو پیدا کنم.
باورهامو باور کنم.
و…
از همین دنبال کردن ترند میان.
سرآخر همهی اینها کپی پیست یک شخصیت جنریک، بیعمق و بیرنگ و لعابه. (شبیه به این پرامپتهایی که بهتون میدن بزنین در چتجیپیتی که شمارو برای خودتون تعریف کنه.)
آدمیزاد به هر ریسمانی چنگ میزنه که مجبور نباشه خودش خودش رو بسازه و تعریف کنه چون وحشتداره از غلط تعریف شدن.
تعریف “غلط” چه تعریفیه؟
تعریفی که برای مخاطبِ خاص اون شخص جذاب نباشه.
اگر نتونه اون گروه خاص رو جذب کنه، زندگی براش معناش رو از دست میده چون در خودش نهادینه کرده که هدف نهایی در زندگیش “خواسته شدنه”.
پس برای بدست آوردن این هدف خودش رو تبدیل به یک خمیر بازی میکنه که هرشکلی میگیره تا مخاطبِ خاص رو جذب کنه.
چون مخاطبِ خاص در هر مرحله از زندگیش تغییر میکنه.
و اینگونه میشه که جامعهای شکل میگیره پر از آدمهایی که ثبات شخصیتی ندارند چون تعریفی از “خودآگاهی” ندارند.
