Gooshe

@gooshe

گوشه وب‌سایتی‌ست که از سال ۱۳۹۱ چند نفر در آن از موسیقی، فیلم، کتاب، نقاشی و شکم می‌نویسند و «پادکست هنر با گوشه» را (در یوتیوب) می‌سازند. ©بازنشر مطالب فقط با ذکر و تگ منبع: @gooshe https://linktr.ee/gooshe تماس با گوشه: ✉ gooshe.net[at]gmail[dot]com

نمایش بیشتر

باز کردن در Telegram

اطلاعات

نام‌کاربری@gooshe

لینکt.me/gooshe

تاریخچهٔ کانال

از ۲۲ مهر ۱۴۰۵ آن را رصد می‌کنیم

در تمام این مدت کانال نه نامش را عوض کرده، نه @نام کاربری‌اش و نه تصویرش را.

فقط آنچه را خودمان دیده‌ایم نشان می‌دهیم.

جدیدترین ابتدا

جدیدترین ابتدا قدیمی‌ترین ابتدا

از فیلم‌های خوب و عمیق درباره رابطه پدر و دختر و فقدان پدر...

سوفی پترسونِ ۱۱ ساله، دختری اسکاتلندی، همراه با پدر ۳۰ ساله‌اش به اقامتگاه تفریحی در ترکیه سفر می‌کند. رابطه پدر و دختر، مکالمه‌های کوتاه و به جا، عمق کلمات، درگیری با رابطه، راحت گذاشتن دخترک، احساس پدر خوب و کافی بودن، افسردگی، مراقبت از حس‌های یکدیگر، قدر لحظه با هم بودن را دانستن، حس رهایی در کنار یکدیگر و... چیزهایی که بعدها خاطرات دخترک را به عنوان زنی جوان می‌سازند و یاد پدر را در زندگی آینده‌اش زنده نگه می‌دارند...

اینها خاطرات واقعی #شارلوت_ولز، کارگردان فیلم هستند، واقعی، ملموس و گرم و عمیق...

🎬 Aftersun, Charlotte Wells, 2022
@gooshe

۷۸۱ ۱۲۱۲ آبان

«من فقط فوتبال بازی نمی‌کردم. من عاشق موسیقی و ادبیات و سینما و هنر بودم. وقتی می‌گویم عاشق موسیقی هستم، فقط یک کلمه نیست. من سالیان سال چهار-پنج‌ساعت فقط به دیوار نگاه کردم و موسیقی گوش کردم. من آدم خوشبختی هستم که شیفته هنر بودم در کنار فوتبال، وقتی می‌بینم چقدر موسیقی و کتاب‌‌ و سینما می‌تواند حجم دانایی و عشق را گسترش دهد. چه حجم و غلظت و کیفیت عظیمی از زندگی به من رو کرد وقتی وارد دنیای مطالعه کتاب شدم. اصلا نمی‌دانستم وقتی وارد ملودی‌ها و ریتم و شناخت موسیقی کلاسیک می‌شوم وارد چه دنیایی می‌شوم و چقدر ابعاد زیبایی‌شناختی در من گسترش می‌یابد. هنر، بیست‌وچهارساعت آدم را رویت‌پذیر می‌کند به چیزهایی که رویت‌پذیر نیستند. من آدم خوشبختی بودم که این دنیاها را تجربه کردم.»

#حمید_علیدوستی (۱۴۰۵-۱۳۳۴)، بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال، مربی فوتبالِ اهل موسیقی، هنر، ادبیات و نویسنده «باله دست‌ها» و مترجم «اعترافات یک دروازه‌بان که در فینال شکست خورده»، ورزشکاری پرخوان و هنردوست، شیفته موسیقی کلاسیک و ادبیات جهان که خودش را فقط وقف فوتبال نکرد.
سال‌های بعد از انقلاب که به اجبار از تیم ملی کنار گذاشته شد و خانه‌نشین شد بیشتر به هنر پناه برد، نشست، به دیوار خیره شد، موسیقی گوش کرد، کتاب خواند و سینما را زیر و رو کرد و بار درونش را سنگین‌تر کرد.
ورزشکاری مشهور که درباره دخترش می‌گفت: «مدتی صدایش می‌زدند، دختر حمید علیدوستی، اما نسل امروز من رو به عنوان پدرِ #ترانه_علیدوستی می‌شناسد و من به این موضوع و به دخترم افتخار می‌کنم.»
@gooshe
ویدیو: بخش‌هایی از مصاحبه احمد غلامی با حمید علیدوستی (ترانه رنج) در یک کتاب، یک نویسنده، شبکه شرق