دوستی برایمان نوشت «همه حالشون بده اما سعی میکنن حال همدیگه رو بهتر کنن». این عصاره مراقبت جمعی به مثابه شکلی اثرگذار از مقاومت اجتماعی و سیاسی است؛ بهویژه که سرکوب اوج گرفته و سقف همهی پیشبینیها را شکافته است.
در این مطلب به راهکارهایی اشاره کردهایم که احتمالا خیلی از آنها را پیشتر خوانده یا این روزها تجربه کردهاید. پس چرا منتشرش میکنیم؟ چون تکرار و یادآوری در وضعیتی که اندوه، خشم و احساس استیصال در برابر ارعاب همهجانبه، مهم است و به مایی که هر روز ممکن است بارها خود را در انتهای سیاهچالهی ناامیدی ببینیم، کمک میکند با قدمهای کوچک نهفقط به زندگی بازگردیم، آجری بر عمارت مقاومت و تابآوری بگذاریم.
