آندرومِدا .

غمگینم، غمگین چون غروب، چون آوازِ غریبِ رهروی تنها، و چون دیوارهای کاهگلیِ مخروب؛ غمگینِ از زمانه‌ی خویشم. ای شادی‌های از میان رفته، ای خنده‌های از اعماق، ای توانِ تحمل، به سوی این برگزیده‌ی مغموم، این پیامبرِ تنهای مریدانش در قفای دور وامانده بازگردید! راهِ من سخت است. هیچکس یک لحظه با من نیست. -ن…

کَس نداند ماجرای دلِ من. کَس نخواند قِصه های دلِ من.

[media, no text]

قرمز مشکی خیلی مرد عنکبوتی نیست؟

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

Beautiful Boy (Darling Boy)

بهش می‌گم قند داریم؟ میگه انجیر بود کاش با چایی خیلی میچسبه بهش میگم میام الان میرم جلو آینه نگاه می‌کنم به خودم به چشمای درشت سبزم انجیرا تو آینه پلک میخورن - «من اگه بمیرم درخت انجیر میشم مریم!» تیغو برمیدارم میندازم گوشه چشم چپم درش میارم بعد چشم راستم برمیگردم سر میز با هم چایی داغ می‌خوریم با…

تو شاید حرف مرا جدی نگرفتی. ولی من واقعاً آن‌طور می‌خواستم. در آن صورت می‌توانست ادامه پیدا کند. تو تا این حد بزرگ و عزیز باشی، و در ضمن، همیشه حوصلهٔ‌ دیدنم را داشته باشی و مرا بخواهی؟ این خیلی زیاد بود. و گذشتهٔ من چقدر پیچیده و سخت...

عزیزم، تصادفِ تماس با تو، آشنا شدن به وجودِ تو انقدر برایم زیاد بود که کسی نمی‌تواند بفهمد. من توانستم تو را ببینم. تو را تماشا کنم. تو آن‌قدر عجیب و ‌پُر و زیاد و غیرعادی و نامعلوم و ساده و طبیعی هستی که محال است کسی این همه اخلاقِ تو را ببیند و باز هم بتواند تو را تحمل کند. که شجاعتِ تحملِ تو را داشته باشد. ترسی که از تو داشتم، عشقی که به هر کلمه و هر حرکتِ تو داشتم، احترامی که برای تو قائل بودم، این‌ها را هرگز نمی‌توان تعریف کرد. من می‌خواستم، فقط مثلِ یک حیوان، چند سالی سرم را روی زانوی تو بگذارم، و لذت ببرم که سرم روی زانوی توست... -بهمن‌فرسی،شب‌یک‌شب‌دو

من گُنگَم، گاوم، گرممه، گریه کردم. من نشستم رو زمین گریه کردم.

مرگ، سیاوش را می‌کشد امّا نیست نمی‌کند زیرا نمودِ او سپنجی بود و او جاوید است.

بباید که خونِ سیاوش زمین نبوید نروید گیا روز کین زیرا اگر این خون بر زمین ریزد، همیشه جوشان است و خاک آن را در خود نمی‌کشد و حتی پس از مرگِ افراسیاب، سال‌های سال می‌ماند. «چون اسکندر به سیاوش گرد رسید، همان ساعت برنشست و برفت تا آنجا که گورِ سیاوش بود. چون آنجا رسید پنداشت که بهشت است. بر سرِ خاکِ او رفت. خاکِ او سرخ بود. خونِ تازه دید که می‌جوشید و در میان آن خونِ گرم، گیاهی برآمده بود سبز.» این سبز، پر سیاوشان است. چون گروی سیاوش را کُشت، خونِ او بر خاک ریخت و گیاهی برآمد همانگه ز خون بدانجا که آن تشت شد سرنگون گیارا دهم من کنونت نشان که خوانی همی خون اسیاوشان و این پرسیاوشان گیاهی است که هرچه آن را بِبُرَند، باز می‌روید و جانِ تازه می‌گیرد. این گیاه، نشان زندگیِ پس از مرگ و مداومتِ حیاتِ سیاوش است. -شاهرخ‌مسکوب،سوگِ‌سیاوش

مرگِ آن لالهٔ سرخ، کفنِ خنده به روی لب بود.