ارتباطات کلید «حکمرانی نرم» در شهر
#فرزین_وفائـےنژاد
در شبکه عصبی شهر بازگشت به وحدتِ کالبد و اعصاب تنها رویکرد تفکر انسان محوری است. زیرا تصویر نهایی در ذهن انسان تنها با تجربه های زیسته شکل می گیرد.
توهمات و خیالات مدیران شهری و استعاره های ساختگی کمالگرایانه سبب قطع ارتباطات مردمی شده و دلزدگی شهروندان را در پی خواهد داشت.
زیرساخت نرم(Soft Infrastructure)
مبتنی بر مغز افزارها «توسعه متوازن» را تنها از راه تقویت کانالهای ارتباطی فیزیکی(خیابانها و معابر) و شبکه های ارتباطی ( کانال های دوسویه) شکل می دهند و هر عاملی که جریان حرکتی را در این کانال ها مختل کند از سوی شهروندان پس زده می شود.
در نظریه ارتباطی شهر، تاکید می شود که توسعه کالبدی(رگها) و توسعه ارتباطی (اعصاب) باید با هم رشد کنند و اخلال در هر کدام به منزله مرگ ارتباطات است.
همواره در ادبیات عامه پسند، شخص ابلهی که به خود و دیگران آسیب وارد می کند را اینگونه تشریح می کنند « فلانی یک سیمش قطع است» و این قابل تعمیم به شهریست که جریان حرکت شهروندان در آن مختلف شده است.
اگر ارتباطات را سیستم عصبی بدانیم، توسعه نامتوازن (رگهای بزرگ بدون اعصاب حسی) منجر به ایجاد شهری «غولپیکر اما احمق» میشود؛ شهری که بزرگ است اما خودش را حس نمیکند و نمیتواند از خودش مراقبت کند.
«حکمرانی نرم» یعنی تقویت این شبکهی درهمتنیده که در آن جاده و جریانِ معنا، یکی میشوند تا «رضایت شهروندی» که همان سلامت کل ارگانیسم است، محقق شود.
باید مهندسان بدانند که شهر را هندسه ها نمی سازد، بلکه شهروندان، شهرها را معنا می بخشند.
#فرزین_وفائـےنژاد
@farzinvafaeinezhad
