در پاریس هم آدم‌های بد خیلی دیده بودم. وقتی به شیکاگو برگشتم خیلی‌های دیگر را هم دیدم؛ اما بدی بیشترشان یا موروثی بود_ که در قبالش کاری از دستشان ساخته نبود_ یا تحت‌تأثیر محیط زندگی‌شان_ که آن را هم خودشان انتخاب نکرده بودند. به گمانم اجتماع هم به‌اندازه‌ی خود آن افراد مقصر بود. اگر من جای خدا بودم، راضی نمی‌شدم حتی بدترینشان را به مجازاتی ابدی محکوم کنم. اِنشایْم کشیش روشن‌فکری بود و جهنم را محرومیت از حضور خداوند می‌دانست. اما اگر این مجازات آن قدر تحمل‌ناپذیر است که بتوان جهنم نامیدش؛ آیا می‌توان تصور کرد خدایی چنین خوب و مهربان آن را بر کسی تحمیل کند؟ ازاین‌گذشته، خداوندْ خالقِ آدمیان است و اگر آن‌ها را طوری آفریده که گناه کنند، این خواست خود اوست. اگر من سگی را طوری تربیت کنم که گلوی هر کس را که پا به حیاط پشتی خانه‌ام می‌گذارد بگیرد؛ منصفانه نیست که برای این کار تنبیهش کنم. اگر خدای قادر مطلق و مهربان آفریدگار جهان است؛ پس بدی را برای چه آفریده؟ راهبان عقیده داشتند انسان با غلبه بر شرارت‌های درون خود، با مقاومت در برابر وسوسه‌ها با پذیرش درد اندوه و بدبختی به‌عنوان امتحان‌هایی_ که خداوند در برابر او می‌گذارد تا منزهش کند_ در نهایت می‌تواند شایسته‌ی دریافت لطف او باشد. به عقیده‌ی من مانند این بود که شما فردی را با پیامی به جایی بفرستید و برای اینکه کار را بر او سخت‌تر کنید، هزارتویی بسازید تا از میانش عبور کند. بعد خندقی حفر کنید تا شناکنان از آن رد شود و نهایتاً دیواری، که از آن بالا رود. من نمی‌توانستم به خدای همه‌چیزدان ایمان بیاورم. به نظر من بهتر بود به خدایی ایمان بیاوریم که جهان را خلق نکرده؛ بلکه تلاش می‌کند جهانی از‌پیش‌ساخته را در حد توان بهتر کند_ موجودی بی‌اندازه، بهتر، عاقل‌تر و بزرگتر از انسان، که با شیطانی که مخلوق او نیست در‌می‌افتد؛ و شما امیدوارید در انتها بر او پیروز شود.
اما ازطرف‌دیگر نمی‌فهمیدم چرا باید ایمان داشته باشیم. آن کشیش‌های مهربان هیچ پاسخی برای پرسش‌هایم نداشتند؛ چیزی که بتواند باعث رضایت قلبی و فکری‌ام شود. جای من پیش آنان نبود. وقتی برای خداحافظی پیش پدر اِنشایْم رفتم، از من نپرسید آیا آن‌طور که او پیش‌گویی کرده بود، از این تجربه سود برده‌ام یا نه؛ فقط با نهایت مهربانی به من نگاه کرد.
گفتم: «پدر، فکر می‌کنم که ناامیدتان کردم.» او گفت: «نه، اصلاً. تو مردی بسیار دین‌دار هستی که به خدا ایمان ندارد. خداوند خودش تو را هدایت خواهد کرد و تو بازخواهی گشت؛ حالا چه اینجا چه جایی دیگر_ خدا می‌داند.»
📖 لبه‌ی تیغ، سامرست موام، ترجمهٔ شهرزاد موحد.
#ادبیات #رمان
فانوسنامه
@fanusname · ۱ هزار مشترک
آموزشایجادشده در 2019
معین مشکات (فانوس) زمینه‌های پایه: دین‌پژوهی، ادبیات، فلسفه و تاریخ
اطلاعات
نام‌کاربری@fanusname
تاریخ ایجاد۱۹ خرداد ۱۳۹۸
لینکt.me/fanusname
تاریخچهٔ کانال
کانال در ۱۹ خرداد ۱۳۹۸ ساخته شدبر پایهٔ داده‌های Telegram
از ۵ شهریور ۱۴۰۵ آن را رصد می‌کنیم
در تمام این مدت کانال نه نامش را عوض کرده، نه @نام کاربری‌اش و نه تصویرش را.
فقط آنچه را خودمان دیده‌ایم نشان می‌دهیم.
این اعداد مربوط به امروز نیستندآخرین اندازه‌گیری در ۱۰ مهر ۱۴۰۵. از آن زمان منبع ساکت بوده، پس این آخرین چیزی است که دیده‌ایم، نه وضعیت فعلی کانال.
⌘K
جدیدترین ابتدا
اشتراک‌گذاری کانال «فانوسنامه»
لینک کوتاه کانال را مستقیم در اپ Telegram باز می‌کند — نه در تب مرورگر.
tg.me/go/fanusnameاین کانال شماست؟ اضافه کنید @tgme به‌عنوان ادمین — و ببینید چند نفر روی لینک‌های شما کلیک می‌کنند. مشاهده آمار ←
