>>>
«ማን ... ማን ልበል?» ተንቀጠቀጠ።
«አይ የሰው ነገር? ምነው እንዲህ ልብህ ጨከነ የኔ ልጅ? ... ለጌትዬ? ... ለጓደኛህ? ለአብሮ አደግህ? ... ምነው አንተዬ? ቢሞትም ይሄው ነበር! እርሙን በልተህ በዚያው ትጠፋ ነበር! አበስኩ ገበርኩ! ...» እያለቀሱ ሳይሆን አይቀርም።
«እማምዬ ... ኧረ እንደዚህ አይደለም! ኧረ አልገባዎትም! በፍፁም በዚህ መልክ ሊያስቡ አይገባም! የኔና የጌትዬን ፍቅር ያውቁ የለም?» የሚለውን አጣ።
«እኔማ ብዬ ነበር! ጌትዬ አንድ ነገር ቢሆን የሚደርስለት እሱ ነው እል ነበር። አንተ ግን ሌላ ሆንክ... ተወው ልጄ ድሮም ባዳነት ይኸው ነው! ስግነት ባይኖርህ ነው!» አሉ። እያለቀሱ ነው።
«እውነቴን ነው እማምዬ! አባባ ይሙት ይሄው አንድ ወር ሆነኝ ከአዲስ አበባ ውጭ ነኝ! ለፊልድ ሥራ ወጥቼ ጋምቤላ ነኝ። ገና ትናንት ነው ጌትዬ በመኪና አደጋ እንዲህ መሆኑን የሰማሁት። አውሮፕላን ካገኘሁ ዛሬ ከሰዓት በኋላ እመጣለሁ ...» ምክንያት አላጣም።
«እስቲ ይሁን ... ይሁን ... እኔ ግን እንዲህም አትመስለኝ ነበር! ... በል ተወው...» ተቀይመዋል በጣም ተከፍተዋል።
«አልሰማሁ ሆኖ እንጂ ጌትዬ መታመሙን ሰምቼ ይህን ያህል ጊዜ መቆየት የምችል ሰው አይደለሁም። ... እውነት እማመይ! እንደምንም ብዬ ዛሬውኑ እደርሳለሁ ...»
መፍጠን አለበት። ለምሳ ሲወጣ ሁለት ኪሎ ሙዝ አንጠልጥሎ ወደ ጓደኛው መብረር አለበት። መዘግየት የለበትም። የሚችለው ሁለት ኪሎ ሙዝ መግዛትና ፈጥኖ ወደ ታማሚ ጓደኛው መድረስ ብቻ ነው።
«እሱማ ስምህን እየጠራ ሲቃዥ ነው የሰነበተው... 'ጓደኛዬ የክፉ ቀኔ' እያለ ሲለፈልፍ ይቆይና 'ናልኝ... ማር አማረኝ አልሰኝ' እያለ ይጣራል። ምኑ ቅጡ። አንተም ጠፋህ ... እሱም ማር እንዳማረው ቀረ። ለበሽተኛ የሚሆን ንፁህ ማር በማንኪያ እንኳን የሚሰጠኝ ለክፉ ቀን የሚሆን ሰው ጠፋ። ተወውማ የኔን ጉድ ... ማሩ ይቅር ባይሆን እንደማር የሚወድህ የልጅነት ጓደኛው አንተ...» ንግግራቸው ተቆራረጠ።
«እውነት እማምዬ ዛሬውኑ እመጣለሁ። መርካቶ አካባቢ ማር የመሸጥ ታዋቂ ነጋዴ ሰው አውቃለሁ። እሱ ጋ እወስድዎታለሁ ... በጥሩ ዋጋ ይሸጥልዎታል።» በደሉን ለማቃለል መለፍለፍ ጀመረ።
«አይ አንተ ... ደ'ሞ የዘንድሮ ማር ምኑንም ምኑንም እየጨመሩበት ተበላሽቶ የለ! ... ሙዝ እኮ ነው በማር ሚዛን ስናስለካ የኖርነው ... ጌትዬን ደግሞ ታውቀዋለህ ሙዝ አይስማማውም። የመንደር ሰው መታመሙን ሰምቶ ይዞለት የመጣው ሙዝ አንዷን ቢቀምስ ሲያስመልሰው አደረ። ቢቸግር እኮ ነው! ... ከሙዝ የተቀላቀለ የመርካቶ ማር ይስማማው ብለህ ነው?» የተጨነቀ ድምጽ።
«እሱ... አዎ... ንፁህ ማር ካልሆነ... » መቀጠል አልቻለም። እሳቸው ቀጠሉ።
«ይልቅ ልጄ ... ጋምቤላ ንፁህ ማር አለ ሲሉ ሰምቻለሁ። አንድ ሁለት ኪሎ አምጣለት።» ፈጥኖ መመለስ አልቻለም።
«ነገርኩህ እንዳታበዛው! ሁለት ኪሎ ይበቃል ... ብቻ ማስቸገር እንዳይሆን! መቼም አንተ ነህ ብዬ ነው። ፍቅራችሁን ስለማውቅ ነው "እማምዬ" እያልህ ስትጠራኝ እኮ ራሱን አምጬ የወለድኩትን ጌትዬን ነው የምትመስለኝ። ... ንፁሁን መርጠህ ...» ስልኩ ተቋረጠ።
ጓደኛው ሁለት ኪሎ የጋምቤላ ማር እንጂ ሁለት ኪሎ ሙዝ አይመጥነውም።
━━━━━━━━
📔 መልስ አዳኝ
እና ሌሎች አጫጭር ልብ-ወለዶች
📄 178 - 181
🗓 2003 ዓ.ም.
📖 📖 📖 📖 📖
https://t.me/Ethiobooks
