ادبیات داستانی

‌‌ وقتی فکرمی‌کنم زندگی در مالویل این‌قدر عادی می‌گذرد، حال‌آنکه ما، هر لحظه به نابودی تهدید می‌شویم، تعجب می‌کنم. روبرت مرل

‌‌ از کسانی هم که به خود می‌بالند از اینکه قلم بطلان بر خدا کشیده‌اند و مذهب را کهنه‌پرستی می‌دانند و فوراً یک مشت خرافات فلسفی به همان اندازه خشک و جبری را جانشین آن می‌کنند، سخت بیزارم. روبرت مرل

‌‌ بودن یا نبودن، حرف در همین است. آیا بزرگواریِ آدمی بیشتر در آن است که زخم فلاخن و تیر بختِ ستم‌پیشه را تاب آورد، یا آن‌که در برابر دریایی فتنه و آشوب سلاح برگیرد و با ایستادگیِ خویش بدان‌همه پایان دهد؟ شکسپیر

مزاح می‌کنم. اتفاقاً این جمله در منظومه فکری هدایت و پیکره‌ی آثارش، خیلی مناسب و درسته.

دو ساعت نشستیم یه داستان کوتاه از صادق هدایت خوندیم... آخرش نوشته «خسته شدم، چه مزخرفاتی نوشتم؟ من از خودم و از همه‌ی خواننده‌ی این مزخرف‌ها بیزارم.» هعب🚶‍♂

‌ شماها آنقدر هم استقلال روح ندارید، حرف‌های دیگران را مثل صفحه گرامافون تکرار می‌کنید. صادق هدایت

[media, no text]

‌ همانطور که آزادی از والاترین احساس‌ها به شمار می‌آید، فریبِ حاصل از آن هم از والاترین فریب‌ها است. کافکا

‌ پدرم از صهیونیسم نفرت داشت. فرد اولمن

‌ زنجیری داشت که سرش به دست کس دیگر بود و هر جا که زنجیردار می‌خواست می‌کشیدش. هیچ دست خودش نبود. تمام عمرش کشیده شده بود. صادق چوبک

و در راستای این توصیه:

ولی با این حال، یه تخفیف ۸۰ درصدی از فیدیبو گرفتم و دوتا کتاب epub به قیمت مفت خریدم؛ باب میل این روح گرسنه.

نه غذای جسم داری ‌ نه غذای روح... آری!

صمد بهرنگی: ماهی سیاه گفت: «شما زیادی فکر می‌کنید. همه‌‌اش که نباید فکر کرد. راه که بیفتیم، ترسمان به کلّی می‌ریزد.»