экстаз

Меня окружают молчаливые глаголы,       похожие на чужие головы       глаголы,       голодные глаголы, голые глаголы,       главные глаголы, глухие глаголы.
      Глаголы без существительных. Глаголы -- просто.       Глаголы,       которые живут в подвалах,       говорят -- в подвалах, рождаются -- в подвалах       под несколькими этажами       всеобщего оптимизма.
      Каждое утро они идут на работу,       раствор мешают и камни таскают,       но, возводя город, возводят не город,       а собственному одиночеству памятник воздвигают.
      И уходя, как уходят в чужую память,       мерно ступая от слова к слову,       всеми своими тремя временами       глаголы однажды восходят на Голгофу.
      И небо над ними       как птица над погостом,       и, словно стоя       перед запертой дверью,       некто стучит, забивая гвозди       в прошедшее,       в настоящее,       в будущее время.
      Никто не придет, и никто не снимет.       Стук молотка       вечным ритмом станет.
      Земли гипербол лежит под ними,       как небо метафор плывет над нами!

❤️ Бродский

Апау,
Көзіңнің жасын сүрткен емеспін,
Күткен де емессің жұбаныш.
Тағдырға бірақ іштей егестің,
Осы ғой – біздің кінәміз.

Апау,
Жаныңа меде бола алмағанмын,
Таба алмағанмын бір демеу.
Ішіме жұттым, санамды алдадым
Өзіңнен қалған – үндемеу.

Апау,
Зарыңның бәрін үнсіз тыңдадым,
Үнсіз тырнадым жанымды.
Көктемдей еді – гүлсіз тұр бағың
Жаңылдым, апа, жаңылдым.

Апау,
Өмірге күле қарайтын едің,
Балайтын едің өзіме.
Сәулеңнің мөлдір арай төгетін
Келіпті-ау өшер кезі де...

Апа,
Өмірдің досы өлім деп едің,
Төзім деп едің жолдасы,
Таланнан ерте безінген едім,
Таланып жүрек тұр қазір,
Апау…

Елігімай

Қайғы – тек қарсылықтан туады. Қуаныш – қабылдаудан. Тіпті жүрегіңді тілгілеген қасірет «қабылдаған» кезде қамытын шешеді. Жамандық деген жоқ. Тек қарсылық қана бар.

Руми

Бағынбайтын іштегі бұлқыныстар,
Өлең көздің жасы емес, іркіп ұстар.
Сәл жымиып, тағы да есіме алдым,
Жымиыста ең ауыр күрсініс бар...