👈من روزمو چجوری میسازم؟
کارها رو انجام میدم اما انگار قبل از همه چیز یه ناامیدی و غصه هست که توی تمام مویرگهام تزریق شده. وقتی از خودم میپرسم این حس از کجاست؟ جوابی نداره! بعد مشخص میشه که امید ما قبل از هر چیزی باید باشه نه اینکه امید ما محصول انجام امور به درستی باشه چون ممکنه هیچ وقت اون طوری که میخوای درست از آب درنیاد و اصلا مگه چی میخواد باشه؟ من قرار نیست خرج چیزی بشم همه چیز رو خدا برای ما آفریده همه چیز قراره فدای من بشن اونوقت این چه ۲ ×۲تا ۴ تایی هست که باعث شده روح توی کارم نباشه و انگار فقط یه جوری شده مرداب شده. اما وقتی امید قبل از هر چیزی باشه اونوقت کارها هم همجنس با امید پیش میرن. راستی شما روزتونو میسازین؟😊
