کالبد من،
معبد خاموشِ تمام چیزهاییست
که در من مردهاند و هنوز دفن نشدهاند.
استخوانهایم، ستونهای ویرانه ای است که زیر سقفِ پوست،
خاطراتم را پناه دادهاند.
در رگهایم به جای خون،
رودخانه ای از دلتنگی جاریست
و قلبم، اتاقیست تاریک
که هنوز پنجرهای رو به تو در آن
باز مانده است...
من، همین پیکرِ بهظاهر آرامم؛
جنازهای که هنوز نفس میکشد
و هر شب، خودش را از میان خویش دوباره به خاک میسپارد.
#رضا_اسدی ✍🏼❤️🩹
@deklametime
