Nuh Peyğəmbər عليه السلام Allah yoluna dəvət etdiyi müddətdə 300 il ağladı.
[الثبات عند الممات, səh. 4]
Sən isə bu yolun asan olacağını düşünürsən?
Biri sənə “Vəhabi” deyir. Biri sənə təhqiramiz ad qoyur. Biri niqabına, saqqalına, Sünnəyə bağlılığına və ya Tövhidə dəvətinə istehza edir. Və birdən-birə inciyirsən. Ruhdan düşürsən. Düşünməyə başlayırsan: “Bəlkə artıq danışmağı dayandırım. Bəlkə dinimi özümdə saxlayım. Bəlkə İslamı açıq şəkildə təbliğ edə bilmərəm.”
Onların sözlərinin Allahın şərəfləndirdiyi bu yoldan səni uzaqlaşdırmasına imkan vermə.
Peyğəmbərlər rədd ediliblər. Salehlərə istehza edilib. Haqq əhli həmişə müxalifətlə qarşılaşıb.
Ona görə də haqqı onu neçə nəfərin qəbul etməsi ilə ölçmə.
Sənə istehza etsələr, sabit qal.Səni yanlış anlasalar, səbirli ol.Sənə ad qoysalar, onların verdiyi adların səni müəyyən etməsinə imkan vermə.Qorxsan, Allahdan ﷻ güc istə və davam et.Sənin vəzifən insanları özündən razı salmaq deyil. Sənin vəzifən haqqı ixlasla, hikmətlə, səbrlə və gözəl əxlaqla çatdırmaqdır.
Və unutma: bu dini təkbaşına sən daşımırsan. Allahın sənə ehtiyacı yoxdur. Sənin isə Ona ehtiyacın var. Buna görə də Ondan daim ixlas, sabitlik və qəbul olunmaq istə.
İnsanların dediyi bir neçə sözün, Allahla görüşəcəyin günə qədər savab qazana biləcəyin bir işi tərk etməyinə səbəb olmasına imkan vermə.
Sənə “Vəhabi” dedikləri zaman isə Şeyx İbn Baz رحمه الله-nun dediklərini xatırla:
“Əgər kimisə Tövhidə dəvət edir və şirkdən çəkindirirsənsə, insanlar sənə ‘Vəhabi / Vəhhabiyyə’ deyirlərsə, onlara de:
‘Bəli, mən Vəhabiyəm. Mən Muhammədiyəm. Mən sizi Allaha itaətə və Onun Şəriətinə çağırıram. Mən sizi yalnız Allaha ibadət etməyə çağırıram.
Əgər yalnız Allaha ibadət etməyə çağıran hər kəs Vəhabidirsə, onda mən də Vəhabiyəm.’”
[نُورٌ عَلَى الدَّرْب, 887]
