از دیدگاه شیمیآلی، عسل یک محلول فوق اشباع بسیار پیچیده است که عمده ساختار آن را قندها (کربوهیدراتها) تشکیل میدهند. چیزی که عسل را منحصربفرد میکند، نوع و نسبت این قندهاست :
فروکتوز (حدود ۳۸٪): شیرینی اصلی عسل را باعث میشود و میزان حلشوندگی بالایی دارد.
گلوکز (حدود ۳۱٪): مسئول بلوریزه شدن (شکرک زدن) عسل است. هرچه نسبت گلوکز به آب بیشتر باشد، عسل سریعتر متبلور میشود.
حلال اصلی: آب (حدود ۱۷٪)
نکته کلیدی شیمیآلی : عسل فقط مخلوطی از گلوکز و فروکتوز نیست. زنبورها با کمک (آنزیم اینورتاز)، قند پیچیدهی ساکارز (که همان شکر معمولی است) را که در شهد گلها وجود دارد، هیدرولیز میکنند و آن را به گلوکز و فروکتوز تجزیه میکنند.