منویاد George Michael میندازی.
چون چیزی که کانالت رو از بقیه جدا میکنه، اون میل شدید به زندگی کردنه. نه صرفا حال خوب، بلکه اینکه مدام داری کشف میکنی چی باعث میشه واقعا احساس زنده بودن کنی: موسیقی، ساز، بیرون رفتن، لمس کردن محیط، دیدن آدم ها، ساختن خاطره، یاد گرفتن چیزهای جدید، حتی مرتب کردن اتاق و زندگی. انگار یه بخش بزرگی از کانالت درباره ی اینه که من نمیخوام فقط روزها بگذرن؛ میخوام خودم توشون حضور داشته باشم.
از اون طرف، یه وجه خیلی موسیقایی و هنری و خودآگاه داری؛ ولی اصلاً ژست هنری نمیگیری. هم میتونی ساعت ها درباره ی هارمونی و کلارینت و آهنگ حرف بزنی، هم پنج دقیقه بعد درباره ی میلک شیک توتفرنگی و عروسک غازت ذوق کنی. و چیزی که خیلی دوست دارم اینه که حتی وقتی از فشار، شلوغی ذهن یا گم کردن خودت حرف میزنی، تهش معمولا یه حرکت برای برگشتن به زندگی وجود داره.
در کل اینجوریی که من یه مدت توی سرم گم شدم، ولی اشکال نداره بیا دوباره موسیقی گوش کنیم، بریم بیرون، یه چیز جدید کشف کنیم و ببینیم زندگی هنوز چه چیزایی برای نشون دادن بهمون داره.
https://t.me/beginningofthelight
