به تدریج وقتی جنگ پیشتر میرود برای خودت واقعیتی موازی میسازی: از یک طرف یک جور وسواسگونهای سعی میکنی به چیزی که پیش از این روال عادی زندگی روزمرهّات بوده بچسبی، وانمود میکنی همهچیز عادی است، جنگ را نادیده میگیری.
از طرف دیگر نمیتوانی آن تغییرهای عمیقی را که در زندگیات و در خودت اتفاق افتاده انکار کنی، تغییر ارزشهایت، احساساتت، واکنشها و رفتارهایت(میتونم کفش بخرم؟ اصلا اینکار معنی داره؟ حق دارم عاشق بشم؟).
• بالکان اکسپرس / اسلاونکا دراکولیچ؛ برگردانِ سونا انزابینژاد.
@letterssto
Forwarded fromدنیای نامهها
6March 23, 2026 420 1
