déjà vu - دژاوو

موج‌اَت کجاست تا به شکن‌های کاکلش ‏عطری ز خاک و خانه‌ی خود جستجو کنم؟

بهاری دیگر آمده‌است، آری ‏اما برای آن زمستان‌ها که گذشت، نامی نیست!

یقین دارم روزی با این اندوه مهیب درون سینه‌ام که هر روز بیشتر می‌شود، وداع خواهم کرد. امیدم این است که لحظه‌ی این وداع، با لحظه‌ی مرگ من همزمان نباشد.

«آوریل بی رحم‌ترین ماه‌هاست ‏از خاکِ مُرده گل یاس می‌رویاند، ‏خاطره و خواهش را در هم می‌آمیزد ‏و ریشه‌های افسرده را با باران بهاری برمی‌انگیزد.»

امسال اون سالی باشه که فقط به زندگی فکر کنیم. 🪻

Walking in Tehran

حق با بهار بود، با همان ساقه‌های لُخت بر این پهنه‌ی خاک چیزی هست که به رغمِ ما ادامه می‌دهد خوب است که جلوه‌های بودن را به غم و شادیِ ما نبسته‌اند!

امنیتِ شهر

بعدِ اینهمه بارونِ خون

امشب اشک ریختم و کِل کشیدم که عمرمون قد داد به شنیدنِ این خبر و به زندگی کردنِ این لحظه.

فرزندِ ایران و جان‌فدای میهن.

به چندین سال عمر، این نکته را هر سال سنجیدی که آن اوضاع دی، در فصل فروردین نمی‌ماند 🕊

در خوابم گذشت که آب آتش گرفته‌ است و باد آتش گرفته‌ است و خاک آتش گرفته ‌است و آتش آتش گرفته‌ است در خوابم گذشت که در رگ‌هایم خون آتش گرفته است.   -بهرام بیضایی، نمایشنامه‌ی سیاوش‌خوانی

قسمت ۵۱ پادکست اورسی | زنده‌باد کاشفان آزادی مادرانی که کنار مزار فرزندانشان ایستادند و به‌جای فرو ریختن، بدن بی‌روحشان را به اندوه سپردند. انگار غم آن‌قدر بزرگ شده بود که دیگر در صدا جا نمی‌شد و راهش را از تن باز کرده بود. مادران داشتند مرثیه‌ای برای رقص می‌سرودند. وقتی مادر پا بر خاک می‌کوبید، دا…

فرزند ایران و جان‌فدای میهن؛ «طاها هوشیار»

خیالِت راحت دوسِت دارم.